Stoer, sterk en dapper: leven zonder angst

weg met de angst

Ik weet niet meer precies hoe oud ik was toen ik kennismaakte met haar, maar gezien mijn actieve herinneringen zal ik vast een jaar of zes zijn geweest. Ik zag haar voor het eerst bij mijn buren. Zij was het meisje dat ik wilde zijn. Stoer, sterk, dapper en van het woord angst leek zij nog nooit te hebben gehoord. Ademloos kon ik naar haar kijken. Ondanks haar jeugdige leeftijd keek ik naar haar op omdat zij de wereld in haar broekzak leek te hebben. Zij had van die karaktereigenschappen die ik zo bewonderde.

Probleemoplossend Vermogen

Was er een probleem? Zij wist een oplossing te bedenken. Ze kwam doorgaans met bijzondere oplossingen, niet voor de hand liggend. Ze bedacht oplossingen die niet eens in mij op zouden komen. Waar ik overal gevaar zag, bedacht zij zich geen seconde. Moest er een boom beklommen worden? Zij zat al bovenin voor iemand het doorhad. Pestkoppen in aantocht? Zij maakte er korte metten mee, het kon haar niet schelen hoeveel mensen ze tegenover zich had. Was er een probleem? Zij loste het op. Stiekem wilde ik dat ik haar was. Zij leek dat gevoel van angst in haar buik niet te kennen. Vol bewondering keek ik naar haar.

Positieve Energie

De positieve energie spatte van haar af en verspreidde zich in haar omgeving. Haar ideeën waren groots en meeslepend. Ze opperde niet alleen haar ideeën, ze voerde ze ook uit. Ze vertelde niet alleen verhalen over avontuur, ze gíng op avontuur of ze creëerde avontuur! Ik durfde slechts te fantaseren over een leven zonder angst, zij stortte zich overal vol in.

Eigenzinnig en Onafhankelijk

Ze was zo heerlijk zichzelf. Dat vond ik een jaloersmakende eigenschap. Ik was altijd bezig met wat anderen van mij vonden, bang dat ik niet goed genoeg zou zijn. Dat doe ik als volwassene nog vaak. Zij had daar geen last van. Zij was zichzelf. En had een ander daar problemen mee? Jammer voor die ander.

Zij voer haar eigen koers. En ja, er waren mensen die haar waarschuwden. Volwassenen probeerden haar eigenzinnigheid en onafhankelijkheid in te dammen. Ze hoorde het aan en trok vervolgens alsnog haar eigen plan. Dat hoorde bij haar. Om jaloers op worden. Volledig lak hebben aan wat de wereld van je vindt, gewoon je eigen koers varen en niet terugschrikken van wat tegengas.

Stoer en Onverschrokken

Het leek wel of ze werkelijk geen angst kende. Dat vond ik fantastisch, dat bestond alleen in mijn dromen. Ik zag overal angst, misschien dat zij daarom mijn heldin was. Ik weet niet anders dan dat ik een angstig type was. Als baby kroop ik naar buiten en gilde ik het uit, er liepen levensgrote mieren over de stenen. Ik hield niet van wat vreemd was. Al het avontuur was spannend en er schuilde allicht gevaar in. Mijn hele kleuterschoolperiode was één groot drama. Mijn moeder moest mij standaard krijsend achterlaten. Die kleuterschool was voor mij een jungle die ik niet begreep en waar ik niet begrepen werd. Jarenlang ben ik zo voorzichtig en angstig gebleven. Tot ik eindelijk groot genoeg was om op avontuur te durven. Maar nooit zo onverschrokken als zij, ik ging pas op avontuur toen het avontuur tot in de puntjes geregeld was. Zij liet het leven op zich afkomen zoals het was en geloofde in haar eigen kracht.

Zelfvertrouwen

Dat laatste was misschien wel wat ik het meest in haar bewonderde. Ze blaakte van het zelfvertrouwen. Want waarom zou je geen zelfvertrouwen hebben? Dat begreep ze niet. Voor haar was het een vanzelfsprekendheid. Je weet toch wat je aan jezelf hebt? Vertrouw daar dan ook op. Ik vond alles wat nieuw was spannend, op een akelige manier spannend. Want stel dat ik het niet zou kunnen? Wat zou er van mij verwacht worden? Zou ik het wel goed genoeg doen? En zie daar haar gedachtegang: ‘Ik doe het op mijn manier. Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.’ Het hoefde niet te slagen, maar ze wilde alles proberen. Zo stelde ze op een dag voor ‘We gaan naar de rivier proberen op het water te lopen!’ Uiteraard kreeg ze direct tegenwerping ‘Maar je kunt toch niet op het water lopen?’ Haar reactie? ‘Dat heb ik ook niet gezegd, ik zei we gaan het proberen!’ En zo was ze. Je kunt vooraf wel roepen dat je iets niet kunt, maar je kunt het op zijn minst proberen. De lol zit in het proberen, niet in het slagen.

Levensmotto

“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!”

Haar uitspraak is in het afgelopen jaar mijn levensmotto geworden. Bij de start van Taalknutsels en nog veel meer bij het tot stand komen van mijn boek. ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.’ Ruim dertig jaar heb ik mezelf iets anders voorgehouden: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk niet dat ik het kan. Ik wilde eerst theoretische kennis, voor ik iets probeerde. Nu ben ik ergens ingesprongen zonder opleiding, zonder achtergrond, zonder gedegen kennis. Omdat ik denk dat ik het wel kan. Haar leus prijkt daarom voorin mijn bullet journal, om mezelf aan haar onverschrokkenheid en zelfvertrouwen te herinneren. Nu mijn boek bijna ten tonele verschijnt, gillen mijn oude angsten het uit. Wat als het niet lukt? Wat als iedereen me uitlacht? Roept dat ik het helemaal verkeerd begrepen heb? Als het me te heftig wordt, houd ik me vast aan haar uitspraak. Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan. En anders heb ik het in elk geval geprobeerd.

Ontmoet mijn heldin

Ik weet zeker dat jullie dat kleine meisje, die onverschrokken heldin, ook kennen. Ik ontmoette haar voor het eerst bij mijn buren. Haar naam is Pippi. Pippilotta Vicutalia Rolgordijna Kruizemuntine Efraïmsdochter Langkous. Die kleine, onverschrokken Pippi Langkous. Het maakte haar niet uit wat of wie haar pad blokkeerde. Ze keek haar tegenstander in de ogen en vertelde dat ze het prima kon. De komende weken probeer ik een beetje als Pippi te zijn. Ik kijk mijn angsten in de ogen en vertel mezelf dat ik het wel kan. Ook al heb ik het nog nooit gedaan. En anders heb ik het in elk geval geprobeerd.

Pippi, stoer en dapper

Iedere zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden.

Auteur: Arianne

Arianne is freelance tekstschrijver en noemt zichzelf graag taalknutselaar. Ze is de dertig gepasseerd, getrouwd en mama. Als ze niet schrijft, spendeert ze haar tijd graag met mensen die haar dierbaar zijn, bij voorkeur onder het genot van een lekker hapje eten en een goed glas wijn. "Genieten van het leven, dat is levenskunst!"

5 gedachten over “Stoer, sterk en dapper: leven zonder angst”

  1. Hoi hoi,

    Ik bewonder je verhalen, wij zijn lang met elkaar opgetrokken en hebben heel wat gesprekken gehad we hebben gelachen en gehuild met elkaar. Vaak vroeg ik me af hoe zou het gaan met Arianne, en nu lees ik de verhalen over je leven een heftig leven maar wat een bewondering heb ik voor je dat je eerlijk en oprecht alles durft te tonen.

    Gr Gerlinda

    1. Ha Gerlinda! Wat lief, dank je wel! En inderdaad, wat hebben we veel gelachen en gehuild samen. Zo is het leven hier ook een beetje verder gegaan, met een lach en met een traan. Het is een roerig leven, maar gelukkig is er ook veel om wél van te genieten, dus die kansen pakken we waar mogelijk. Maar wat leuk om wat van jou te horen! Liefs!

  2. Hoi Arianne,
    Wat heb je toch weer mooi geschreven.
    Hoe leuk en herkenbaar deze zondagse doordenker. En dan te bedenken dat ik onze dochter momenteel voorlees uit Pippi Langkous.
    Ga zo door en eh… Ik denk dat je het wel kan 😉
    Groetjes Simone

    1. Dank je wel Simone! Tja, zit je zo weer midden in het verhaal van die kleine jeugdheldin. En dat is voor een volwassene ook gewoon hartstikke leerzaam 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.