Afscheid van een tijdperk

radio luisteren in de auto

Ik sta stil voor het verkeerslicht. Luisterend naar de radio voel ik een lachkriebel opkomen. Ik merk het al, dit is zo’n kriebel die geen genoegen neemt met een glimlach. Ik probeer het nog te onderdrukken, maar niets houdt deze kriebel nog tegen. Mijn hoofd klapt naar achteren, uit mijn keel komt geluid, mijn mond zorgt dat de klanken zich omvormen tot een bulderende ‘mwoehahaha’. Tegenhouden is geen optie. Enigszins beschaamd kijk ik naar de automobilist naast me. Hopelijk heeft hij niets gezien. En anders hoop ik dat hij dezelfde radiozender aan heeft staan.

Rijdend op de snelweg luister ik naar de discussie op de radio. De discussie loopt hoog op. Mensen nemen duidelijk stelling. En dan is daar gelukkig toch iemand die de nuance in de discussie brengt. Die de andere kant van de medaille ook even laat zien. Die weet te verwoorden dat we menselijk moeten blijven in iedere situatie. Ik vind het een verademing, even een nuchtere blik in een maatschappij die steeds verder polariseert.

Ik sta in de file en zing vrolijk mee met een liedje. Ik kijk om me heen en zie nog een dame zingen. Ze zingt duidelijk hetzelfde liedje. Ineens voel ik me verbonden met de persoon in die andere auto, door te luisteren naar dezelfde radiozender. Het zorgt voor een stukje verbroedering. In de file staan met dit programma is toch net even wat minder erg. Kan ik net even wat langer luisteren. Kom ik wel op tijd op mijn bestemming aan, blijf ik vaak nog even zitten. Nog even luisteren, nog even een paar minuten meepakken.

Ik ga op date met een potentieel toekomstige echtgenoot. Hij blijkt leuk. Leuker dan leuk. We krijgen een relatie en dan blijkt hij dit ochtendprogramma ook te waarderen. Ik weet genoeg. We zitten duidelijk op dezelfde golflengte. Deze man is een blijvertje.

21 december 2018. Ik zet de radio aan. Ik voel zenuwen in mijn buik en ben een beetje verdrietig. Vandaag komt er een einde aan een tijdperk. Vandaag denk ik terug aan al die momenten, jarenlang. Eerst thuis, bij mijn wekkerradio. Daarna onderweg naar mijn eerste baantje, kilometers vol plezier. De periode die ik miste in het buitenland. Terug in Nederland zorgde dit programma voor een beetje extra thuisgevoel. Al die onderwerpen die voorbijkwamen, de bulderende lach voor het verkeerslicht en de traan die soms zomaar uit mijn ooghoek rolde als het persoonlijk werd. Als ik chagrijnig was fleurden zij mij op. Wilde ik chagrijnig blijven, moest ik de radio uitzetten. Want of ik nu wilde of niet, onherroepelijk vond ik mezelf luid lachend terug. En nu is daar zomaar ineens het einde.

Ik luister nog één keer, nog één hele dag. In de auto, op de snelweg. Op het viaduct hangt een spandoek. “Edwin bedankt.” Ik ben duidelijk niet de enige die vandaag afscheid neemt van een tijdperk.

In 2019 zullen de ochtenden niet meer hetzelfde zijn. Na al die jaren moet ik op zoek naar een ander programma om mee wakker te worden, om mee in de file testaan, om bij te werken. In 2019 is de ochtend net even wat minder leuk. In 2019 is er niet langer Evers Staat Op. Ik weet niet anders. Dit was mijn ochtendritueel. Ik voel me oud. Heel oud. Ik ga even in een hoekje zitten huilen.

Auteur: Arianne

Arianne is freelance tekstschrijver en noemt zichzelf graag taalknutselaar. Ze is de dertig gepasseerd, getrouwd en mama. Als ze niet schrijft, spendeert ze haar tijd met mensen die haar dierbaar zijn, bij voorkeur onder het genot van een lekker hapje eten en een goed glas wijn. "Genieten van het leven, dat is levenskunst!"

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.