De les van de eenzame fietser

Na dagen vol zon is het tijd voor een echte herfstdag. De opspattende regen op het grijze asfalt stemt mij toch een beetje somber. Het gebrek aan kleur en het gebrek aan zon veroorzaken als vanzelf een gebrek aan vrolijkheid. Ik zoef over de dijk naar huis en verheug me al op de warmte van de houtkachel. Dit weer vraagt om comfort, dit weer vraagt om de warme cocon van ons huis. Ineens zie ik hem linksvoor in beeld verschijnen. Hij rijdt op het fietspad onderaan de dijk. Vanuit mijn positie kan ik hem goed zien. Mogelijk waant hij zich onbespied. Hoewel, eerlijk gezegd vermoed ik dat het hem niets uitmaakt. De keurig uitziende man, zijn haar door de jaren heen wit geworden, rijd op zijn fiets door de regen. Niet bijzonders, zou je denken.

Normaal zou mijn blik niet eens op hem gevallen zijn. Maar hij doet iets bijzonders, iets typisch, iets wat ik niet met zijn uiterlijke leeftijd kan matchen. Ik kijk opnieuw. Zie ik dat nu goed? Het is toch wel een man op leeftijd? Vanuit het zijraampje kan ik nog net constateren dat ik het goed zie. De keurig uitziende, witbehaarde meneer zwenkt van links naar rechts. Zijn stuur gooit hij beurtelings om en zijn lichaam doet mee. Zijn fiets slingert over het fietspad. Het is een bewuste actie. Meneer slalomt als een heuse jonge knul tussen de onderbroken witte belijning op het fietspad door. De afstand tussen ons is te groot en mijn snelheid te hoog om hem nog goed in het gezicht te kunnen kijken. Ik kan me zo voorstellen dat een jongensachtige grijns zijn gezicht oplicht.

Ik voel hoe mijn mondhoeken omhoog krullen. Ik voel een lachkriebel opkomen. Deze man doet iets mannelijks: hij koestert het kind in zichzelf. Ik vermoed dat de witte lijnen hem riepen. Dat ze hem vroegen of hij het nog kon, net als vroeger. Hij bedacht zich geen moment en gooide vol jeugdige bravoure zijn stuur om.

In mijn achteruitkijkspiegel zie ik hem verdwijnen. De grijze lucht voor mij is nog net zo grijs. De regen op het asfalt geeft nog dezelfde grauwe sluier. En toch… De lucht voelt lichter en de regen doet er ineens niet meer zo toe. Deze man verdrijft met zijn jeugdige onbevangenheid mijn sombere bui. Als ik uit de auto stap deert de regen me niet meer zo. Ik besluit een voorbeeld te nemen aan deze man en huppel naar de supermarkt. In gedachten dan. Mij ontbreekt net dat laatste stukje jeugdige bravoure om het spreekwoordelijke stuur om te gooien.

Iedere zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden. En kijk ook eens naar het zojuist verschenen boek Zwarte Roze Wolk!

Met 1 minuut maak jij een verschil!

Afgelopen maandag was het Wereld SuïcidePreventieDag, georganiseerd door de WHO en de IASP. Zij riepen op om één minuut van je tijd te geven. De actie was dit jaar niet voor het eerst. Toch vond ik het oorverdovend stil. stop suicideDe kranten zwegen. Er was ‘s avonds een documentaire op tv, maar verder was het stil. Er valt nog steeds een wereld te winnen als het gaat om aandacht voor psychisch lijden, psychiatrische aandoeningen en zaken als suïcide. Vandaar dat ik er vandaag toch wat woorden aan wijd in de zondagse nadenker, mag ik één minuutje van jouw tijd?

De dood, hou es op, dat is niet gezellig!

Sorry! Ik snap je reactie. Het klinkt al snel heftig, suïcide. Wow… dan heb je het over doodgaan. Daar praten we liever niet over. We kunnen er ook niet zoveel mee, dat geldt voor de dood in zijn algemeenheid. Best raar, want we weten zeker dat we allemaal een keer kennismaken met de dood. Eigenlijk is het doodnormaal, maar het geeft ons toch een ongemakkelijk gevoel, vooral als het naar ons idee niet op het juiste moment komt. Dat geldt bij het spreken over suïcide, dat geldt bij mensen die ernstig ziek worden, bij mensen die te jong horen dat de dood op hen staat te wachten. We zijn in die situaties snel geneigd om het er maar niet over te hebben of om opmerkingen te plaatsen als ‘ach, wie weet komt het toch nog goed, je moet wel hoop houden.’ Het is ons ongemak met de dood dat ons soms letterlijk bij elkaar weghoudt.

Deel jouw ongemak!

Dat ongemak is helemaal niet erg, dat kunnen we prima uit de lucht helpen. Wat je daarvoor moet doen? Eerlijk zijn. Zeg het gewoon! Zeg dat je de juiste woorden niet weet. Vertel dat je graag íets zou willen doen om het voor de ander beter te maken, ook al weet je dat je niets kunt doen. Dat geldt naar de persoon die lichamelijk ziek is en zal overlijden, maar dat geldt ook bij psychisch lijden. Deel jouw ongemak! Dat is helemaal niet raar. Je wilt graag dat het met de ander goed gaat.

Zwangerschapsdepressie

Ik raakte depressief in dat wat veel mensen de mooiste tijd van je leven noemen. We keken uit naar ons kindje, maar mijn zwangerschap werd door de hormonen een grote, zwarte wolk. Ik had geen idee of de depressie ooit weg zou gaan. Misschien zou ik me de rest van mijn leven zo voelen. In mijn hoofd ging het mis, mijn hoofd verlangde naar rust. Mijn hoofd riep dat het nooit meer goed zou komen en was moe van het ploeteren. Ik probeerde open te zijn, ik probeerde uit te leggen wat de hormonen deden, maar had daarbij wel mensen nodig die mij een minuutje van hun tijd gaven.

Openheid loont

In mijn tweede zwangerschap ben ik eerlijker geweest. En weet je wat? Het hielp. Het hielp als ik mocht zeggen ‘Help, ik kan dit niet, dit is niet vol te houden, de depressie klauwt om zich heen en ik trek het niet meer. Ik verlang zo naar rust in mijn hoofd.’ Doordat ik dat kon vertellen, doordat er mensen waren die wilden luisteren zonder oordeel, hield ik het vol. Er stonden mensen op die zeiden ‘Wow, wat heftig, ik vind het zo rot voor je, ik kom naast je staan, net zolang als het nodig is.’ Mensen die één minuut de tijd namen. Eén minuut om te luisteren zonder oordeel, één minuut om een kaartje te sturen, één minuut om een doosje chocolaatjes te brengen en één minuut om een arm om mij heen te slaan. Mijn depressie verdween niet, maar mocht er daardoor wél zijn.

 

Jouw minuut kan het verschil zijn

suicide preventie helpenZie je hoe eenvoudig het is? Jíj kunt dat verschil maken. Jij kunt degene zijn die zegt ‘Hé, wat beroerd dat jij je zo voelt. Ik wilde dat ik het beter voor je kon maken, maar dat kan ik niet. Ik wil wel naar je luisteren. Jouw verhaal mag er gewoon zijn. Je hoeft je niet beter voor te doen dan je bent. Ik begrijp het misschien niet precies, maar praat in elk geval tegen me, vertel me wat je bezighoudt. Wie weet lucht het je een beetje op.’ Zo eenvoudig kun jij misschien net dat verschil maken.

Zullen we eerlijk zijn naar elkaar?

We helpen suïcide vast niet de wereld uit en ook psychisch lijden zal blijven bestaan. Maar met elkaar een beetje eerlijker zijn helpt wel. We schilderen onze levens graag mooi af of bagatelliseren onze tegenslagen. Ik vertelde met een dikke buik dat ik het vreselijk vond om zwanger te zijn. Daar werd soms vreemd op gereageerd, het hoort nu eenmaal niet zo. En bovendien: je bent zwanger, dat is toch iets moois? Klopt, maar die zwangerschap was onlosmakelijk verbonden met een depressie, en die was een stuk minder mooi. Zeker wanneer de depressie riep dat het genoeg was en het leven zwaar maakte. Zo zwaar dat ik soms heel moe werd van dat leven. Maar als ik was blijven roepen dat de zwangerschap wel meeviel, had ik anderen hetzelfde opgelegd: ‘ontken hoe jij je echt voelt’. Dat wilde ik niet. Ik wilde eerlijk zijn. Een zwangerschap is niet altijd leuk. Het leven is niet altijd leuk. Sterker nog: het leven is soms verdraaid zwaar.  Als we daarin nét even wat vaker naar elkaar willen luisteren, wat vaker open zijn, toegeven dat het leven helemáál niet altijd leuk is, dan kan dat ontzettend veel lucht geven.

Je hoeft niemands leven te redden, maar geef eens één minuutje van jouw tijd. Oprecht. Eerlijk. Dank je wel voor jouw minuut.

 

Op zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een kleine nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden.

Wees de druppel in de oceaan

Afgelopen week zag ik een klein berichtje voorbijkomen op de website van de NOS. Een klein, positief berichtje, temidden van al die nare berichten. Een positieve druppel in de oceaan van slecht nieuws. Een berichtje dat de wereld net een beetje mooier maakt. Zo’n berichtje verdient wat meer aandacht.

Het was een Amerikaanse student opgevallen dat er geen Aziaat te bekennen was op de foto’s van zijn lokale McDonald’s. Aziaten schijnen in de Amerikaanse media wat onzichtbaar. Deze Amerikaanse jongen vond het tijd voor verandering. Hij zag een lege plek aan één van de muren van deze McDonald’s en een idee was geboren. Hij plande een fotoshoot met zijn Aziatische vriend, maakte een poster van één van de foto’s en hing uiteindelijk, verkleed als medewerker, de poster op de lege plek.

Vul die lege plek

Nu hangt er in deze McDonald’s al geruime tijd een foto mét Aziaat. Deze Amerikaanse jongen zag een lege plek en vulde hem op. Hij constateerde niet alleen een feit, maar handelde ook. Hij maakte op deze manier duidelijk dat de wereld nog net een beetje leuker kan. Zelf zegt hij erover “Wees de druppel in de oceaan” verder lezen