Laten we leren als er niets te winnen valt

Scrollend door mijn tijdlijn lees ik geschokt de kop: “Paus na overlijden Noa (17) uit Arnhem: Euthanasie en hulp bij zelfmoord zijn verlies voor ons allen.” Veel gedachten schieten door mijn hoofd. Het zijn niet de gedachten die de paus goedkeurt. Maar lieve mensen, er is een prachtig meisje van 17 overleden, is er werkelijk niet iets beters te zeggen als reactie op dit verdrietige nieuws?

“Euthanasia and assisted suicide are a defeat for all. We are called never to abandon those who are suffering, never giving up but caring and loving to restore hope.”

Dit zijn de woorden die de paus via Twitter met ons deelde.

Noa was pas 17. Haar leven was zwaar. Te zwaar. Maar ze knokte. Ze knokte zich een slag in de rondte. Ooit beschadigde iemand haar verschrikkelijk. Brak haar leven in de knop. Deze persoon bezorgde haar onnoemlijk veel leed door haar aan te randen en te verkrachten. Deze persoon vertrapte haar prachtige ziel. Noa vocht zich een weg naar boven. PTSS, anorexia, zelfbeschadiging, zware depressie. Iemand berokkende haar zoveel leed, beschadigde haar leven zo verschrikkelijk, dat het leven nauwelijks nog leefbaar was.

Noa vocht voor hulp. Ze zocht dapper haar weg in het land der jeugdzorg. Een land waar regels niet eenvoudig zijn en waar nog een hoop te winnen valt. Noah overleefde verschillende klinieken, maar niemand kon haar genezen van haar pijn.

Noa onderzocht de mogelijkheid van euthanasie. Ze klopte aan bij de levenseindekliniek. Ze wilde wel leven, maar ze kón niet meer. Nu is Noa overleden. Niet vanwege euthanasie, zoals de buitenlandse media massaal delen. Noa had zojuist weer een plek gevonden om hulp te krijgen. Maar ergens op die weg viel ze neer. Moegestreden. Leeggevochten. Op. Ze kon niet meer verder. Noa stopte met eten en drinken. En zoals we allemaal weten: dan volgt onherroepelijk de eeuwige stilte. De stilte, waarin Noa eindelijk rust hoopte te vinden.

Noa werd omringd door lieve mensen, tot het einde. Haar ouders hielden zoveel van haar dat ze haar tot het einde toe wilden begeleiden. Wat dat betreft spreekt de paus in het tweede deel van zijn verhaal ware woorden. Laat hen die lijden niet in de steek. Omring hen met zorg en heb hen lief, om de hoop te herstellen. Dat deden ze. Haar ouders ondersteunden haar in haar zoektocht door het leven. Als ouders wil je niets anders dan je kind gelukkig zien. En áls er een moment komt waarop blijkt dat de hoop op leven niet meer hersteld kan worden, dan hoop je als ouders op een waardig einde. Omdat de liefde voor je kind zó groot is, dat het je eigen pijn overstijgt.

Noa was mens. Een prachtige ziel, bedoeld om te leven en om het geluk te vinden. Iemand brak haar leven in de knop. Maar het leven van Noa bleef niet onopgemerkt. Noa schreef een boek met de prachtige titel ‘Winnen of leren’. In de laatste dagen van haar leven bleek herstel niet meer te winnen. Laten we er dan van leren. Als maatschappij. Als jeugdzorg. Als behandelaars. Als verzekeraars. Als gemeenten. Als beleidsmakers. Als paus. Als individu.

Noa was een geliefde dochter, een geliefde zus. Er is een gezin dat haar hartverscheurend pijnlijk los heeft moeten laten. Dat deden ze, omdat de liefde voor hun dochter en zusje oneindig groot is.
Noa verdient respect voor haar gevecht met het leven. Ze heeft niet gewonnen, maar zeker ook niet verloren. Ze heeft wel geleerd. Ze deelt haar lessen met ons. Laten we de feiten controleren vóór we van alles roeptoeteren. Laten we respect opbrengen voor deze ouders, die het allermooiste dat het leven kan geven los moesten laten. Laten we hen omringen met liefde. Laat hen weten dat hun prachtige dochter onze harten geraakt heeft. En laten we dan eindigen met een herschreven twitterbericht voor de paus:

“Als er geen hoop meer is om te herstellen, laat hen die lijden dan niet in de steek, maar omring hen met zorg en liefde, zodat zij waardig en liefdevol afscheid kunnen nemen van het leven. Laat het laatste dat zij van het leven zagen de liefde zijn.”

Ik wens de ouders, broer en zus van Noa oneindig veel kracht en liefde in hun grote verdriet.

Heimwee naar het heden

Afgelopen week overviel het me weer, zoals zo vaak. Het gebeurt me steeds opnieuw, steeds wanneer ik mijn kleine man naar het peuterwerk breng, of naar school, zoals hij het zelf noemt. Het begon al toen hij vijf maanden oud was en ik hem naar de oppas bracht, om zelf weer te gaan werken. Ik vond het heerlijk om weer aan de slag te gaan, maar hij groeide zo snel, werd zo snel groter. Ik voelde de behoefte om de tijd te vertragen op momenten dat het zo knus en gezellig was, momenten waarop ik hem zo heerlijk kon knuffelen en hij dat lekkere babylachje liet horen.

Ik voelde het toen hij zijn eerste stapjes zette en op zoek ging naar nieuwe avonturen. Ik voelde het toen zijn zusje geboren werd en we hoorden dat er niet veel tijd zou zijn. Op dat moment wilde ik het liefst de batterijen uit de tijd halen, zodat ze even zou stoppen, stil zou staan, zodat we het moment konden bevriezen. Maar het lukte niet, ze tikte ongenadig door.

Ik voel het, nu de geboortedag van onze kleine meid nadert, nu het in december al een jaar geleden is dat ze op deze wereld kwam. De tijd tikt door, genadeloos, ze houdt er totaal geen rekening mee dat ik nog niet toe ben aan het verstrijken van dat jaar. De tijd is zonder schroom doorgegaan en ergens ben ik haar een beetje kwijtgeraakt, omdat ik haar niet bij kon houden.

Vroeger voelde ik het nooit. Toen kon ik ook niet wachten op later. Later, als ik groot zou zijn. Als ik een baan zou hebben, als ik een man zou hebben, een paar kinderen in ons huis. Later, als ik het leven eindelijk zou begrijpen en het naar mijn hand zou kunnen zetten. Toen voelde ik het niet, toen had ik dat verlangen dat ik bij mijn zoon zie. Een verlangen naar een tijd die doortikt, zodat je nieuwe dingen kunt ontdekken, door kunt gaan. En juist hier schrik ik van, dat ik praat over vroeger. Vroeger, dat voelt als een mensenleven geleden. Dat voelt alsof ik ergens de tijd ben kwijtgeraakt, dat ik uit het ritme ben gaan lopen, een stapje opzij heb gezet, omdat ik haar niet meer bij kan houden. Dan voel ik me ineens bejaard in plaats van 32.

Afgelopen week overviel me weer, zoals zo vaak. Het overviel me toen mijn zoontje wees naar de middelbare school die zich naast het kinderdagverblijf bevindt.heimwee naar het heden Duim in de mond, knuffelbeer stevig in zijn hand geklemd, wees hij met zijn vingertje. ‘Ikke naar die school mama, als ik groot bent!’ Het overviel me, de snelheid van de tijd. Het overviel me weer, dat bijzondere gevoel. Het heet heimwee. Naar vroeger? Nee, ik hoef niet terug naar vroeger. Ik wil ook niet vooruit. Dus op dagen als deze overvalt me een gevoel van heimwee. Heimwee naar het heden. Om de tijd heel even stil te zetten, te bevriezen, te genieten van het moment.

Vandaag bevries ik de tijd. Vandaag staan we nog even stil. Vandaag is er een herdenkingsdienst voor ons meisje, voor al die andere mensen die in het afgelopen jaar ‘uit de tijd zijn geraakt’. Vandaag ben ik stil. Vandaag stopt voor mij heel even de tijd. Doen jullie mee? Zet vandaag heel even de tijd stil, negeer haar, luister niet naar haar, ontneem haar de macht die ze op je leven uitoefent. Lach haar uit, speel met haar, verstop haar, vergeet haar, knuffel je dierbaren net een beetje extra en geniet. Want de tijd? Die is er even niet.

Fijne zondag!

 

Iedere zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden. En kijk ook eens naar het zojuist verschenen boek Zwarte Roze Wolk!

Herfst: de afsluiting van een tijdperk

De herfst. Ieder jaar opnieuw maakt het toch een gevoel van melancholie bij me los. Voor mij is de wisseling van zomer en herfst een soort oud & nieuw; ook zo’n feest dat ditzelfde gevoel oproept, het gevoel dat je iets afsluit. De herfst betekent toch vaak het afsluiten van een mooie zomerperiode. Er zijn nog wel zomerse dagen, maar de kans op lage temperaturen, storm en regen wordt beduidend groter. De herfst is vaak ook de tijd dat iedereen wat meer naar binnen gaat en de deuren sluit. Zodra de herfst daadwerkelijk begint, voel ik me standaard een beetje eenzamer. Lees “Herfst: de afsluiting van een tijdperk” verder