Stoer, sterk en dapper: leven zonder angst

Ik weet niet meer precies hoe oud ik was toen ik kennismaakte met haar, maar gezien mijn actieve herinneringen zal ik vast een jaar of zes zijn geweest. Ik zag haar voor het eerst bij mijn buren. Zij was het meisje dat ik wilde zijn. Stoer, sterk, dapper en van het woord angst leek zij nog nooit te hebben gehoord. “Stoer, sterk en dapper: leven zonder angst” verder lezen

Met 1 minuut maak jij een verschil!

Afgelopen maandag was het Wereld SuïcidePreventieDag, georganiseerd door de WHO en de IASP. Zij riepen op om één minuut van je tijd te geven. De actie was dit jaar niet voor het eerst. Toch vond ik het oorverdovend stil. stop suicideDe kranten zwegen. Er was ‘s avonds een documentaire op tv, maar verder was het stil. Er valt nog steeds een wereld te winnen als het gaat om aandacht voor psychisch lijden, psychiatrische aandoeningen en zaken als suïcide. Vandaar dat ik er vandaag toch wat woorden aan wijd in de zondagse nadenker, mag ik één minuutje van jouw tijd?

De dood, hou es op, dat is niet gezellig!

Sorry! Ik snap je reactie. Het klinkt al snel heftig, suïcide. Wow… dan heb je het over doodgaan. Daar praten we liever niet over. We kunnen er ook niet zoveel mee, dat geldt voor de dood in zijn algemeenheid. Best raar, want we weten zeker dat we allemaal een keer kennismaken met de dood. Eigenlijk is het doodnormaal, maar het geeft ons toch een ongemakkelijk gevoel, vooral als het naar ons idee niet op het juiste moment komt. Dat geldt bij het spreken over suïcide, dat geldt bij mensen die ernstig ziek worden, bij mensen die te jong horen dat de dood op hen staat te wachten. We zijn in die situaties snel geneigd om het er maar niet over te hebben of om opmerkingen te plaatsen als ‘ach, wie weet komt het toch nog goed, je moet wel hoop houden.’ Het is ons ongemak met de dood dat ons soms letterlijk bij elkaar weghoudt.

Deel jouw ongemak!

Dat ongemak is helemaal niet erg, dat kunnen we prima uit de lucht helpen. Wat je daarvoor moet doen? Eerlijk zijn. Zeg het gewoon! Zeg dat je de juiste woorden niet weet. Vertel dat je graag íets zou willen doen om het voor de ander beter te maken, ook al weet je dat je niets kunt doen. Dat geldt naar de persoon die lichamelijk ziek is en zal overlijden, maar dat geldt ook bij psychisch lijden. Deel jouw ongemak! Dat is helemaal niet raar. Je wilt graag dat het met de ander goed gaat.

Zwangerschapsdepressie

Ik raakte depressief in dat wat veel mensen de mooiste tijd van je leven noemen. We keken uit naar ons kindje, maar mijn zwangerschap werd door de hormonen een grote, zwarte wolk. Ik had geen idee of de depressie ooit weg zou gaan. Misschien zou ik me de rest van mijn leven zo voelen. In mijn hoofd ging het mis, mijn hoofd verlangde naar rust. Mijn hoofd riep dat het nooit meer goed zou komen en was moe van het ploeteren. Ik probeerde open te zijn, ik probeerde uit te leggen wat de hormonen deden, maar had daarbij wel mensen nodig die mij een minuutje van hun tijd gaven.

Openheid loont

In mijn tweede zwangerschap ben ik eerlijker geweest. En weet je wat? Het hielp. Het hielp als ik mocht zeggen ‘Help, ik kan dit niet, dit is niet vol te houden, de depressie klauwt om zich heen en ik trek het niet meer. Ik verlang zo naar rust in mijn hoofd.’ Doordat ik dat kon vertellen, doordat er mensen waren die wilden luisteren zonder oordeel, hield ik het vol. Er stonden mensen op die zeiden ‘Wow, wat heftig, ik vind het zo rot voor je, ik kom naast je staan, net zolang als het nodig is.’ Mensen die één minuut de tijd namen. Eén minuut om te luisteren zonder oordeel, één minuut om een kaartje te sturen, één minuut om een doosje chocolaatjes te brengen en één minuut om een arm om mij heen te slaan. Mijn depressie verdween niet, maar mocht er daardoor wél zijn.

 

Jouw minuut kan het verschil zijn

suicide preventie helpenZie je hoe eenvoudig het is? Jíj kunt dat verschil maken. Jij kunt degene zijn die zegt ‘Hé, wat beroerd dat jij je zo voelt. Ik wilde dat ik het beter voor je kon maken, maar dat kan ik niet. Ik wil wel naar je luisteren. Jouw verhaal mag er gewoon zijn. Je hoeft je niet beter voor te doen dan je bent. Ik begrijp het misschien niet precies, maar praat in elk geval tegen me, vertel me wat je bezighoudt. Wie weet lucht het je een beetje op.’ Zo eenvoudig kun jij misschien net dat verschil maken.

Zullen we eerlijk zijn naar elkaar?

We helpen suïcide vast niet de wereld uit en ook psychisch lijden zal blijven bestaan. Maar met elkaar een beetje eerlijker zijn helpt wel. We schilderen onze levens graag mooi af of bagatelliseren onze tegenslagen. Ik vertelde met een dikke buik dat ik het vreselijk vond om zwanger te zijn. Daar werd soms vreemd op gereageerd, het hoort nu eenmaal niet zo. En bovendien: je bent zwanger, dat is toch iets moois? Klopt, maar die zwangerschap was onlosmakelijk verbonden met een depressie, en die was een stuk minder mooi. Zeker wanneer de depressie riep dat het genoeg was en het leven zwaar maakte. Zo zwaar dat ik soms heel moe werd van dat leven. Maar als ik was blijven roepen dat de zwangerschap wel meeviel, had ik anderen hetzelfde opgelegd: ‘ontken hoe jij je echt voelt’. Dat wilde ik niet. Ik wilde eerlijk zijn. Een zwangerschap is niet altijd leuk. Het leven is niet altijd leuk. Sterker nog: het leven is soms verdraaid zwaar.  Als we daarin nét even wat vaker naar elkaar willen luisteren, wat vaker open zijn, toegeven dat het leven helemáál niet altijd leuk is, dan kan dat ontzettend veel lucht geven.

Je hoeft niemands leven te redden, maar geef eens één minuutje van jouw tijd. Oprecht. Eerlijk. Dank je wel voor jouw minuut.

 

Op zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een kleine nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden.

Kun jij dansen in de regen?

Na een zomer vol droogte kwam het ineens met bakken uit de hemel: regen. Een onophoudelijke stroom vocht vond zijn weg van de hemel naar de aarde. Regen, je weet wel, dat spul waar wij Nederlanders doorgaans over mopperen. Omdat er teveel valt, omdat het op de verkeerde plaatsen of op de verkeerde momenten valt, omdat het te nat is, omdat het onze straten blank laat staan, omdat het ons evenement in het water laat vallen of omdat het ons, op weg naar onze bestemming, laat veranderen in verzopen katten.

Snakken naar vocht

De droogte heeft iets in ons veranderd. De droogte maakte van de regen ineens een soort goddelijk vocht, waar we allemaal naar verlangden. De droge grond schreeuwde om water. Verpieterde, bruine grassprieten, meer dood dan levend. Verpieterde groenten, kromme komkommers, verschrompelde paprika’s, te kleine pruimen; ze snakten allemaal naar water. Boeren hadden zorgen. Niet om een mislukte oogst door velden vol regen, maar om een mislukte oogst door velden die snakten naar water.

Eindelijk… regen!

Na de eerste druppels regen kwamen er op social media juichende berichten voorbij van mensen die lieten zien dat het bij hen regende. Deze mensen deelden hun enthousiasme met de wereld om hen heen. Misschien voelden zij zich stiekem vereerd dat zij wél regen hadden. Ik zag mensen op tv die lachend vertelden dat ze zonder paraplu door de regen liepen, omdat ze de regen toch een beetje gemist hadden. Waren wij dit? Waren deze Nederlanders die de regen juichend ontvingen, dezelfde Nederlanders die doorgaans mopperen vanwege de regen?

We zijn bij tijd en wijle een mopperend volkje, niet alleen wanneer het om de hoeveelheid regen gaat. We mopperen op zoveel vanzelfsprekendheden in het leven. Als we eerlijk zijn, mopperen we best vaak uit luxe. Een periode waarin alles wat zo vanzelfsprekend is ineens ontbreekt is soms heilzaam. Pas bij die langdurige afwezigheid realiseren we ons dat het voorheen ‘zo slecht nog niet was’. Pas dan groeit het verlangen naar iets waar we graag op mopperen.

Wat is jouw regen?

De regen is teruggekeerd. Onze zoon was dolenthousiast. ‘Kijk mama, zegen!’ Hij kan de -r- niet uitspreken, maar in dit geval had hij toch ook een beetje gelijk.  We haalden massaal opgelucht adem. Een beetje regen is zo slecht nog niet, we kunnen niet zonder. Het brengt ons ook een hoop goeds. Inmiddels zijn we weer aan de regen gewend (op sommige plekken viel ook wel ineens ontzettend veel) en is alles weer bij het oude. Nu kunnen we met plezier weer mopperen op al dat vocht en vergeten hoe we deze zomer snakten naar diezelfde regen.

Kijk vandaag eens om je heen. Waar mopper jij regelmatig op? Is datgene waar je op moppert eigenlijk zo slecht nog niet? Misschien laat het je wel groeien, wordt je er wijzer van, geeft het je op zijn tijd ook plezier. Mogelijk zou je het missen wanneer het er nooit meer is. Trek je regenpak aan, zet je paraplu op of beter nog: ga dansen in jouw regen. Zeg eens één keer dank je wel tegen datgene (of diegene) waar je op moppert, probeer af en toe te kijken naar wat het je óók geeft. Soms wordt aanwezigheid pas opgemerkt wanneer het afwezigheid is geworden.