De les van de eenzame fietser

Na dagen vol zon is het tijd voor een echte herfstdag. De opspattende regen op het grijze asfalt stemt mij toch een beetje somber. Het gebrek aan kleur en het gebrek aan zon veroorzaken als vanzelf een gebrek aan vrolijkheid. Ik zoef over de dijk naar huis en verheug me al op de warmte van de houtkachel. Dit weer vraagt om comfort, dit weer vraagt om de warme cocon van ons huis. Ineens zie ik hem linksvoor in beeld verschijnen. Hij rijdt op het fietspad onderaan de dijk. Vanuit mijn positie kan ik hem goed zien. Mogelijk waant hij zich onbespied. Hoewel, eerlijk gezegd vermoed ik dat het hem niets uitmaakt. De keurig uitziende man, zijn haar door de jaren heen wit geworden, rijd op zijn fiets door de regen. Niet bijzonders, zou je denken.

Normaal zou mijn blik niet eens op hem gevallen zijn. Maar hij doet iets bijzonders, iets typisch, iets wat ik niet met zijn uiterlijke leeftijd kan matchen. Ik kijk opnieuw. Zie ik dat nu goed? Het is toch wel een man op leeftijd? Vanuit het zijraampje kan ik nog net constateren dat ik het goed zie. De keurig uitziende, witbehaarde meneer zwenkt van links naar rechts. Zijn stuur gooit hij beurtelings om en zijn lichaam doet mee. Zijn fiets slingert over het fietspad. Het is een bewuste actie. Meneer slalomt als een heuse jonge knul tussen de onderbroken witte belijning op het fietspad door. De afstand tussen ons is te groot en mijn snelheid te hoog om hem nog goed in het gezicht te kunnen kijken. Ik kan me zo voorstellen dat een jongensachtige grijns zijn gezicht oplicht.

Ik voel hoe mijn mondhoeken omhoog krullen. Ik voel een lachkriebel opkomen. Deze man doet iets mannelijks: hij koestert het kind in zichzelf. Ik vermoed dat de witte lijnen hem riepen. Dat ze hem vroegen of hij het nog kon, net als vroeger. Hij bedacht zich geen moment en gooide vol jeugdige bravoure zijn stuur om.

In mijn achteruitkijkspiegel zie ik hem verdwijnen. De grijze lucht voor mij is nog net zo grijs. De regen op het asfalt geeft nog dezelfde grauwe sluier. En toch… De lucht voelt lichter en de regen doet er ineens niet meer zo toe. Deze man verdrijft met zijn jeugdige onbevangenheid mijn sombere bui. Als ik uit de auto stap deert de regen me niet meer zo. Ik besluit een voorbeeld te nemen aan deze man en huppel naar de supermarkt. In gedachten dan. Mij ontbreekt net dat laatste stukje jeugdige bravoure om het spreekwoordelijke stuur om te gooien.

Iedere zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden. En kijk ook eens naar het zojuist verschenen boek Zwarte Roze Wolk!

Herfst: de afsluiting van een tijdperk

De herfst. Ieder jaar opnieuw maakt het toch een gevoel van melancholie bij me los. Voor mij is de wisseling van zomer en herfst een soort oud & nieuw; ook zo’n feest dat ditzelfde gevoel oproept, het gevoel dat je iets afsluit. De herfst betekent toch vaak het afsluiten van een mooie zomerperiode. Er zijn nog wel zomerse dagen, maar de kans op lage temperaturen, storm en regen wordt beduidend groter. De herfst is vaak ook de tijd dat iedereen wat meer naar binnen gaat en de deuren sluit. Zodra de herfst daadwerkelijk begint, voel ik me standaard een beetje eenzamer. “Herfst: de afsluiting van een tijdperk” verder lezen