Heimwee naar het heden

Afgelopen week overviel het me weer, zoals zo vaak. Het gebeurt me steeds opnieuw, steeds wanneer ik mijn kleine man naar het peuterwerk breng, of naar school, zoals hij het zelf noemt. Het begon al toen hij vijf maanden oud was en ik hem naar de oppas bracht, om zelf weer te gaan werken. Ik vond het heerlijk om weer aan de slag te gaan, maar hij groeide zo snel, werd zo snel groter. Ik voelde de behoefte om de tijd te vertragen op momenten dat het zo knus en gezellig was, momenten waarop ik hem zo heerlijk kon knuffelen en hij dat lekkere babylachje liet horen.

Ik voelde het toen hij zijn eerste stapjes zette en op zoek ging naar nieuwe avonturen. Ik voelde het toen zijn zusje geboren werd en we hoorden dat er niet veel tijd zou zijn. Op dat moment wilde ik het liefst de batterijen uit de tijd halen, zodat ze even zou stoppen, stil zou staan, zodat we het moment konden bevriezen. Maar het lukte niet, ze tikte ongenadig door.

Ik voel het, nu de geboortedag van onze kleine meid nadert, nu het in december al een jaar geleden is dat ze op deze wereld kwam. De tijd tikt door, genadeloos, ze houdt er totaal geen rekening mee dat ik nog niet toe ben aan het verstrijken van dat jaar. De tijd is zonder schroom doorgegaan en ergens ben ik haar een beetje kwijtgeraakt, omdat ik haar niet bij kon houden.

Vroeger voelde ik het nooit. Toen kon ik ook niet wachten op later. Later, als ik groot zou zijn. Als ik een baan zou hebben, als ik een man zou hebben, een paar kinderen in ons huis. Later, als ik het leven eindelijk zou begrijpen en het naar mijn hand zou kunnen zetten. Toen voelde ik het niet, toen had ik dat verlangen dat ik bij mijn zoon zie. Een verlangen naar een tijd die doortikt, zodat je nieuwe dingen kunt ontdekken, door kunt gaan. En juist hier schrik ik van, dat ik praat over vroeger. Vroeger, dat voelt als een mensenleven geleden. Dat voelt alsof ik ergens de tijd ben kwijtgeraakt, dat ik uit het ritme ben gaan lopen, een stapje opzij heb gezet, omdat ik haar niet meer bij kan houden. Dan voel ik me ineens bejaard in plaats van 32.

Afgelopen week overviel me weer, zoals zo vaak. Het overviel me toen mijn zoontje wees naar de middelbare school die zich naast het kinderdagverblijf bevindt.heimwee naar het heden Duim in de mond, knuffelbeer stevig in zijn hand geklemd, wees hij met zijn vingertje. ‘Ikke naar die school mama, als ik groot bent!’ Het overviel me, de snelheid van de tijd. Het overviel me weer, dat bijzondere gevoel. Het heet heimwee. Naar vroeger? Nee, ik hoef niet terug naar vroeger. Ik wil ook niet vooruit. Dus op dagen als deze overvalt me een gevoel van heimwee. Heimwee naar het heden. Om de tijd heel even stil te zetten, te bevriezen, te genieten van het moment.

Vandaag bevries ik de tijd. Vandaag staan we nog even stil. Vandaag is er een herdenkingsdienst voor ons meisje, voor al die andere mensen die in het afgelopen jaar ‘uit de tijd zijn geraakt’. Vandaag ben ik stil. Vandaag stopt voor mij heel even de tijd. Doen jullie mee? Zet vandaag heel even de tijd stil, negeer haar, luister niet naar haar, ontneem haar de macht die ze op je leven uitoefent. Lach haar uit, speel met haar, verstop haar, vergeet haar, knuffel je dierbaren net een beetje extra en geniet. Want de tijd? Die is er even niet.

Fijne zondag!

 

Iedere zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden. En kijk ook eens naar het zojuist verschenen boek Zwarte Roze Wolk!