Als ik de baas zou zijn van het journaal

Ik zit het journaal te kijken, het ‘grote-mensen-journaal’. Niet te verwarren met het journaal dat deze week ook weer begonnen is. In dat laatste journaal zie ik zoals altijd spanning rondom de vraag of hij wel of niet zal aankomen in Nederland. Vandaag kijk ik echter naar het ‘grote-mensen-journaal’, ik val midden in het eerste onderwerp. Ik zie een hoop politie op straat. Ik zie mensen die door de politie tegen de grond gewerkt worden. Ik zie een peloton politie tegenover boze mannen. Ik zie politie te paard achter een wegvluchende menigte aanstuiven. Het verbaast me. Ik begrijp gewoon niet dat mensen dit over hebben voor een voetbalwedstrijd. Ik begrijp niets van hooligans en opruiende voetbalfans. Dan valt mijn mond nog verder open van verbazing. Het gaat hier niet over voetbal. Het gaat om de sinterklaasintochten die er in diverse delen van het land georganiseerd zijn. Ik kan niet geloven wat ik zie, deze beelden horen mijn inziens al niet bij een voetbalwedstrijd, maar zeker niet bij een sinterklaasintocht! Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik begrijp het niet meer mensen. Ik begrijp het echt niet meer. Ik begrijp onze samenleving niet langer. Ik begrijp niet hoe we zo lijnrecht tegenover elkaar zijn beland om een kinderfeest, afgelopen week zelfs tot in de rechtbank aan toe.

Hoofdschuddend kijk ik naar het journaal. Mijn gedachten dwalen terug naar die bijzondere ontmoeting afgelopen week. Afgelopen donderdag zat ik aan tafel met vier andere mama’s. Niets bijzonders zou je zeggen. Direct ging het gesprek over onze kinderen. Ook niets bijzonders zou je zeggen, zo zijn moeders, tot vervelens toe praten ze over hun kinderen. Maar wij zaten midden in dat restaurant doodgewoon te praten over onze overleden kinderen. Allemaal misten we ons dierbaarste bezit. De ene na de andere herkenning vloog over de tafel. “Hebben jullie dat ook? Dat je niet begrijpt waar anderen zich druk om maken in het leven? Dat er zoveel onzinnige dingen zijn om stress over te hebben?” We herkennen het allemaal. Zoveel zaken zijn voor ons voorgoed veranderd. “Stress om de feestdagen? Stress om te voldoen aan het juiste beeld voor de buitenwereld? Het perfecte leven nastreven?” We lachen, het is een kort en cynisch lachje. Nee, die stress kennen we niet echt meer. Die stress zit er voor ons allemaal niet meer in. We zijn de wereld anders gaan bekijken en soms voelt dat eenzaam. Behalve hier, waar we aan tafel onbeperkt mogen spreken over de kinderen die we niet langer vast mogen houden.

Ik denk terug aan dit gesprek, terwijl het journaal verdergaat. Volwassenen die knokken om een kinderfeest. Volwassenen die knokken óp een kinderfeest. Een kinderfeest lieve mensen! Ik denk dat wij als moeders het afgelopen week wel hadden geweten. Het scheelt ons geen bal welke kleding Sinterklaas draagt en welke kleuren de pieten hebben. Het kan ons niet schelen of er peper- of zoutnoten worden uitgedeeld. Het maakt ons niet uit of hij op een paard of een ezel komt. Want als je levende kinderen hebt, die met een blij snoetje genieten van het sinterklaasfeest, zou het je geen bal uit moeten maken hoe dat feestje ingevuld wordt. Je hebt kinderen, je staat 1-0 voor. En heb je levende kinderen, sta je 2-0 voor.

De volwassen medemens is het spoor volledig bijster. Alle partijen hebben zich in hun loopgraven teruggetrokken. Laten we nu eens nadenken waar het echt om gaat. We hebben het over een kinderfeest. Geniet er simpelweg eens van met je kinderen, in welke feestvorm dan ook. Heeft niemand in de loopgraven door waar we nu echt mee bezig zijn? Een kinderleven is soms veel te kort om deze momenten te verknallen. Ga toch eens genieten. Mét elkaar. Verdrietig schakel ik naar een ander net. De kinderen maken het niet ingewikkeld, die beseffen wel waar het om gaat. Mijn zoon van 2,5 vat het in een paar woorden samen. “Sinterklaas komt naar papa en mama thuis, kadootjes brengen, chocola brengen, samen met de Pieten.” Het maakt hem niet uit hoe ze eruit zien, zolang ze deze taak maar volbrengen.

Fijne Sinterklaas. Dat we volgend jaar maar eens een vredige Sinterklaas mogen vieren in plaats van een vredige Kerst.

 

Iedere zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden. En kijk ook eens naar het zojuist verschenen boek Zwarte Roze Wolk!