Laten we leren als er niets te winnen valt

Scrollend door mijn tijdlijn lees ik geschokt de kop: “Paus na overlijden Noa (17) uit Arnhem: Euthanasie en hulp bij zelfmoord zijn verlies voor ons allen.” Veel gedachten schieten door mijn hoofd. Het zijn niet de gedachten die de paus goedkeurt. Maar lieve mensen, er is een prachtig meisje van 17 overleden, is er werkelijk niet iets beters te zeggen als reactie op dit verdrietige nieuws?

“Euthanasia and assisted suicide are a defeat for all. We are called never to abandon those who are suffering, never giving up but caring and loving to restore hope.”

Dit zijn de woorden die de paus via Twitter met ons deelde.

Noa was pas 17. Haar leven was zwaar. Te zwaar. Maar ze knokte. Ze knokte zich een slag in de rondte. Ooit beschadigde iemand haar verschrikkelijk. Brak haar leven in de knop. Deze persoon bezorgde haar onnoemlijk veel leed door haar aan te randen en te verkrachten. Deze persoon vertrapte haar prachtige ziel. Noa vocht zich een weg naar boven. PTSS, anorexia, zelfbeschadiging, zware depressie. Iemand berokkende haar zoveel leed, beschadigde haar leven zo verschrikkelijk, dat het leven nauwelijks nog leefbaar was.

Noa vocht voor hulp. Ze zocht dapper haar weg in het land der jeugdzorg. Een land waar regels niet eenvoudig zijn en waar nog een hoop te winnen valt. Noah overleefde verschillende klinieken, maar niemand kon haar genezen van haar pijn.

Noa onderzocht de mogelijkheid van euthanasie. Ze klopte aan bij de levenseindekliniek. Ze wilde wel leven, maar ze kón niet meer. Nu is Noa overleden. Niet vanwege euthanasie, zoals de buitenlandse media massaal delen. Noa had zojuist weer een plek gevonden om hulp te krijgen. Maar ergens op die weg viel ze neer. Moegestreden. Leeggevochten. Op. Ze kon niet meer verder. Noa stopte met eten en drinken. En zoals we allemaal weten: dan volgt onherroepelijk de eeuwige stilte. De stilte, waarin Noa eindelijk rust hoopte te vinden.

Noa werd omringd door lieve mensen, tot het einde. Haar ouders hielden zoveel van haar dat ze haar tot het einde toe wilden begeleiden. Wat dat betreft spreekt de paus in het tweede deel van zijn verhaal ware woorden. Laat hen die lijden niet in de steek. Omring hen met zorg en heb hen lief, om de hoop te herstellen. Dat deden ze. Haar ouders ondersteunden haar in haar zoektocht door het leven. Als ouders wil je niets anders dan je kind gelukkig zien. En áls er een moment komt waarop blijkt dat de hoop op leven niet meer hersteld kan worden, dan hoop je als ouders op een waardig einde. Omdat de liefde voor je kind zó groot is, dat het je eigen pijn overstijgt.

Noa was mens. Een prachtige ziel, bedoeld om te leven en om het geluk te vinden. Iemand brak haar leven in de knop. Maar het leven van Noa bleef niet onopgemerkt. Noa schreef een boek met de prachtige titel ‘Winnen of leren’. In de laatste dagen van haar leven bleek herstel niet meer te winnen. Laten we er dan van leren. Als maatschappij. Als jeugdzorg. Als behandelaars. Als verzekeraars. Als gemeenten. Als beleidsmakers. Als paus. Als individu.

Noa was een geliefde dochter, een geliefde zus. Er is een gezin dat haar hartverscheurend pijnlijk los heeft moeten laten. Dat deden ze, omdat de liefde voor hun dochter en zusje oneindig groot is.
Noa verdient respect voor haar gevecht met het leven. Ze heeft niet gewonnen, maar zeker ook niet verloren. Ze heeft wel geleerd. Ze deelt haar lessen met ons. Laten we de feiten controleren vóór we van alles roeptoeteren. Laten we respect opbrengen voor deze ouders, die het allermooiste dat het leven kan geven los moesten laten. Laten we hen omringen met liefde. Laat hen weten dat hun prachtige dochter onze harten geraakt heeft. En laten we dan eindigen met een herschreven twitterbericht voor de paus:

“Als er geen hoop meer is om te herstellen, laat hen die lijden dan niet in de steek, maar omring hen met zorg en liefde, zodat zij waardig en liefdevol afscheid kunnen nemen van het leven. Laat het laatste dat zij van het leven zagen de liefde zijn.”

Ik wens de ouders, broer en zus van Noa oneindig veel kracht en liefde in hun grote verdriet.

Tagged , , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.