Nieuw Leven


Lente: nieuw leven

We hebben een pittige winter achter de rug. Dat lag niet aan de temperatuur, die viel wel mee. Maar bij ons waren de dagen vaak donker. December en januari waren voor ons maanden vol herinneringen. Iedere dag bracht nieuwe herinneringen mee. We leefden een beetje in het verleden. We herinnerden ons al die mooie en moeilijke momenten van een jaar eerder. We vierden in december de geboortedag van Aimée. Een jaar eerder had ik een prachtig, levend meisje in mijn armen. We beleefden al die mooie momenten opnieuw. Haar geboortedag was een dag met een lach en een traan. Ik liep rond als een trotse mama, maar wel een trotse mama met lege armen.

Daarna kwamen al die dagen die we een jaar eerder zo intens beleefden. Al die mooie momenten met ons kleine meisje. De dagen in onwetendheid. De oordeelsdag, waarop we hoorden dat ons meisje niet geopereerd kon worden en op een dag zou overlijden. De dagen waarin ons meisje thuis was. Oud en nieuw, waarbij zij een jaar eerder in mijn armen lag. En dan die koude, donkere 13 januari, de dag waarop ze overleed. Het was een heftige winter, vol herinneringen.

Belofte

Inmiddels is maart in zicht. De donkerste dagen zijn voorbij. Iedere dag stoten we elkaar aan “Kijk, het is vandaag weer een beetje langer licht.” Ik trek me eraan op, aan de lente. Het draagt de belofte in zich dat het beter wordt, dat er licht komt, dat de warmte de kou verdringt. De dagen waarop ik bij het graf van Aimée kan blijven zitten omdat het zulk lekker weer is, komen dichterbij.

“De lente draagt de belofte in zich dat het beter wordt, dat er licht komt, dat de warmte de kou verdringt.”

Afgelopen week, bij een bezoek aan haar graf, schoot een warm gevoel door mij heen bij het zien van de belofte aan de lente. Op haar graf ontspringt nieuw leven. Aan de voet van de hemelsleutel, die in de winter doodging, duwt fris, jong groen omhoog. De dood is niet weg, maar er groeit wél nieuw leven onder. Het is klein en kwetsbaar, maar het is er. Ik weet hoe het verdergaat. Straks zal het nieuwe leven ruimte winnen, het zal sterker worden, groter. Het zal zo sterk worden, dat we de oude, dode takken wegsnoeien. Niet om deze takken te vergeten, maar om ruimte te geven aan het nieuwe leven dat er uit voortkomt. Het nieuwe leven draagt het oude leven in zich verder. Het nieuwe leven zou er niet zijn zónder het oude, weggesnoeide leven.

HOOP

Ik vond het een hoopvol gezicht, dat jonge, frisse groen. De plantjes op haar graf symboliseren het gemis van ons meisje. In de winter was ons verdriet zo groot dat onze dagen donker en koud waren, er bloeide niet veel. Nu al deze dagen achter ons liggen, is er ruimte voor licht en leven. We mogen op adem komen, ons warmen aan de zon, tot rust komen. De ruimte voor ons nieuwe, huidige leven wordt groter. Het lukt weer wat vaker om te genieten. Soms snoeien we wat oude takken weg, in de vorm van babyspulletjes die hun functie verloren zijn. Snoeien doet pijn. Het betekent niet dat we ons meisje vergeten, maar we geven ruimte aan dat wat er uit voortkomt. Een leven mét haar. Ze is niet meer zichtbaar als levend meisje, maar ze is wél zichtbaar in ons nieuwe leven. Zij is de oorsprong van alles wat we doen. Ze is in gedachten bij alles aanwezig. Zij leeft voort in ons en door ons. Voor altijd.

Auteur: Arianne

Arianne is freelance tekstschrijver en noemt zichzelf graag taalknutselaar. Ze is de dertig gepasseerd, getrouwd en mama. Als ze niet schrijft, spendeert ze haar tijd met mensen die haar dierbaar zijn, bij voorkeur onder het genot van een lekker hapje eten en een goed glas wijn. "Genieten van het leven, dat is levenskunst!"

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.