De les van de eenzame fietser

Na dagen vol zon is het tijd voor een echte herfstdag. De opspattende regen op het grijze asfalt stemt mij toch een beetje somber. Het gebrek aan kleur en het gebrek aan zon veroorzaken als vanzelf een gebrek aan vrolijkheid. Ik zoef over de dijk naar huis en verheug me al op de warmte van de houtkachel. Dit weer vraagt om comfort, dit weer vraagt om de warme cocon van ons huis. Ineens zie ik hem linksvoor in beeld verschijnen. Hij rijdt op het fietspad onderaan de dijk. Vanuit mijn positie kan ik hem goed zien. Mogelijk waant hij zich onbespied. Hoewel, eerlijk gezegd vermoed ik dat het hem niets uitmaakt. De keurig uitziende man, zijn haar door de jaren heen wit geworden, rijd op zijn fiets door de regen. Niet bijzonders, zou je denken.

Normaal zou mijn blik niet eens op hem gevallen zijn. Maar hij doet iets bijzonders, iets typisch, iets wat ik niet met zijn uiterlijke leeftijd kan matchen. Ik kijk opnieuw. Zie ik dat nu goed? Het is toch wel een man op leeftijd? Vanuit het zijraampje kan ik nog net constateren dat ik het goed zie. De keurig uitziende, witbehaarde meneer zwenkt van links naar rechts. Zijn stuur gooit hij beurtelings om en zijn lichaam doet mee. Zijn fiets slingert over het fietspad. Het is een bewuste actie. Meneer slalomt als een heuse jonge knul tussen de onderbroken witte belijning op het fietspad door. De afstand tussen ons is te groot en mijn snelheid te hoog om hem nog goed in het gezicht te kunnen kijken. Ik kan me zo voorstellen dat een jongensachtige grijns zijn gezicht oplicht.

Ik voel hoe mijn mondhoeken omhoog krullen. Ik voel een lachkriebel opkomen. Deze man doet iets mannelijks: hij koestert het kind in zichzelf. Ik vermoed dat de witte lijnen hem riepen. Dat ze hem vroegen of hij het nog kon, net als vroeger. Hij bedacht zich geen moment en gooide vol jeugdige bravoure zijn stuur om.

In mijn achteruitkijkspiegel zie ik hem verdwijnen. De grijze lucht voor mij is nog net zo grijs. De regen op het asfalt geeft nog dezelfde grauwe sluier. En toch… De lucht voelt lichter en de regen doet er ineens niet meer zo toe. Deze man verdrijft met zijn jeugdige onbevangenheid mijn sombere bui. Als ik uit de auto stap deert de regen me niet meer zo. Ik besluit een voorbeeld te nemen aan deze man en huppel naar de supermarkt. In gedachten dan. Mij ontbreekt net dat laatste stukje jeugdige bravoure om het spreekwoordelijke stuur om te gooien.

Iedere zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden. En kijk ook eens naar het zojuist verschenen boek Zwarte Roze Wolk!

Stress: 6 tips om te ontstressen

Vorige week nam ik jullie al even mee in het onderwerp stress. Ik gaf toen 5 preventieve tips om te voorkomen dat de stress je in zijn greep krijgt.
Maar wat als het dan toch zover is? Hoe zorg je dan dat je de stress verminderd?  Ik deel vandaag een paar tips met je die mij helpen.

1. Maak lijstjes

In mijn hoofd wordt het vaak een chaos aan dingen die ik wil onthouden. Daarom maak ik altijd lijstjes. In mijn hoofd, op papier, in mijn telefoon: overal vind je afgescheurde papiertjes of post-its met daarop snelle krabbels met een opsomming aan dingen die ik nog moet doen. Zodra de stress het kookpunt gaat bereiken, grijp ik naar pen en papier en zet eerst alles úit mijn hoofd en op papier. Voor mij werkt dat letterlijk zo. Dus het proberen waard.

2. Schaf een Bullet Journal aan

Tja, die tip 1, die werkt heel goed voor mij. Zo goed, dat er overal lijstjes rondslingeren: op mijn werkplek, in mijn broekzak, op de keukentafel, in mijn jaszak, op meerdere plekken in mijn telefoon en dus ben ik alsnog het overzicht kwijt met als gevolg… een hoop stress. Dus toen ik in augustus mijn bedrijf Taalknutsels inschreef bij de Kamer van Koophandel, kreeg ik ‘s middags van mijn schoonzus het ideale hulpmiddel: een (Business) Bullet Journal. Hier ben ik zo blij mee! Mijn digitale agenda werkt niet afdoende, met een papieren agenda kon ik ook nooit echt uit de voeten, maar in het Bullet Journal kun je alles kwijt. Je agenda én al je lijstjes. Er is een handig systeem om met symbolen aan te geven wat je gedaan hebt en wat je doorschuift en zo houd je makkelijk overzicht. Ik heb in elk geval eindelijk een methode gevonden om overzicht te houden, dat helpt enorm in stressvolle tijden. Daarnaast heb ik de app Wunderlist op mijn telefoon geïnstalleerd, een prettig hulpmiddel als ik mijn BuJo even niet bij de hand heb en een ideale uitkomst als je al je lijstjes liever digitaal bewaard.

3. Sport het eruit

Sporten om te ontstressen: het lijkt veel mensen te helpen. Sporten verplaatst je aandacht. Veel oorzaken van stress spelen zich allemaal af in je hoofd. Dan kan het heel fijn zijn om door te sporten de focus op de processen in je lijf  te leggen in plaats van op de processen in je hoofd. Helaas heb ik een ontzettende hekel aan sporten, het lijkt wel alsof die weerstand in mijn genen zit. Het zit in elk geval flink in mijn systeem gebakken, die weerstand. Met als gevolg? Een jarenlange haat-liefdeverhouding met de sportschool, meer geldschieter dan afnemer en het sporten levert meer stress op dan ontspanning. Dus kleine waarschuwing: als iets niet bij je past, ga jezelf dan niet verplichten tot sporten omdat iedereen hardloopt of in de sportschool aan de gewichten hangt.

4. Accepteer. Accepteer. Accepteer.

Dat brengt me bij punt 4: accepteer. Accepteer het als iets niet bij je past. Steek er dan geen energie meer in. Want waarom doe je dingen? Omdat iedereen het doet, omdat je vind dat het goed is, omdat het zo hoort, omdat… Niet doen! Dat geldt voor heel veel zaken: sporten, feestjes bezoeken, bepaalde taken die je op je werk op je hebt genomen. Kijk er eens kritisch naar. Accepteer het als iets niet bij je past en kijk of je de omstandigheden aan kunt passen.

5. Schreeuw. Hard.

gooi het eruitJe kent vast die reclame van dat bekende soepmerk nog wel, met die manager die het even niet meer hield van de stress en schreeuwde “NU EVEN NIET!” De reclame deed ons geloven dat de soep deze manager liet ontstressen, maar ik denk stiekem dat het de uitbarsting was die hielp. Oké, misschien niet zo netjes om in het dagelijkse leven tegen je collega’s te doen, maar ik zweer je: het helpt. Gewoon thuis even keihard van je afschreeuwen of een potje lekker ouderwets stampvoeten. Wel een beetje oppassen voor je huisgenoten overigens. Het moet wel leefbaar blijven.

6. Adem jezelf rustig en ontspannen

Als je alles eruit geschreeuwd hebt, focus dan even op je ademhaling. In tijden van stress ben je snel geneigd om hoog en oppervlakkig adem te halen. Neem ieder uur een break van 2 of 3 minuten, ga ontspannen zitten en adem een aantal keren diep in en uit. Laat al je gespannen spieren stuk voor stuk los, focus alleen op je ademhaling en je spieren die langzaam alle spanning loslaten. Zo neem je een hele bewuste break in je werkzaamheden. Die 2 of 3 minuten kunnen een groot verschil maken!

take a break

Wie weet zit er een tip tussen die je helpt te ontstressen! Maar probeer vooral aan de basis te beginnen: houd de stress tegen bij de voordeur. En vraag je vandaag eens af of alles waar je gestresst over bent echt zo noodzakelijk is. Wie weet kun je zomaar wat dingen van je progamma of uit je hoofd schrappen. Dat levert het beste resultaat op!
Volgende week gaan we nog even verder. Dan gaan we echt op zoek naar ontspanning!

Iedere zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden.

Dit artikel maakt gebruik van affiliate links.

Stress: hoe hoog laat jij het oplopen? 5 preventieve tips

Stress… Misschien wel één van de meest besproken onderwerpen van deze tijd. Stress heeft een negatieve bijsmaak gekregen, terwijl stress ook positieve eigenschappen heeft. We hebben een bepaalde mate van stress nodig om gezond te kunnen functioneren. Stress staat voor de meeste mensen echter voor een verhoogd cortisolniveau, voor continu AAN staan en een lichaam en geest die de rust grotendeels kwijt zijn.

Op zoek naar balans

Stress en ik hebben een haat-liefdeverhouding zolang ik me kan heugen. Is er een periode waarin alles in het leven rustig voortkabbelt, slaat de verveling toe en haal ik me van alles op de hals: ik stap in een nieuw vrijwilligersproject, doe beloftes aan mensen om me heen en plan mijn agenda vol afspraken. Om na verloop van tijd getergd te roepen dat het me teveel is, maar dat ik niet weet hoe het anders moet.

Dat laatste is natuurlijk onzin. Ik weet best wat er anders moet. Ik moet op zoek naar een balans en van daaruit beslissingen nemen. Niet alles tegelijk willen. Alleen dat toegeven, dat is me tegen het zere been. Al bij de voordeur beginnen om de stress wat vaker buiten te laten staan, kan een hoop rust geven. Gelukkig ben ik niet de enige die hier mee worstelt. Daarom vandaag vijf preventieve tips tegen stress.

1. Hoe hoog leg jij de lat?

De reclameleus van de NCOI is je vast bekend. “Hoe hoog leg jij de lat? De stok dat zijn wij, de lat, die bepaal jij.” Die stok, dat kan van alles in je leven zijn. Maar waar je vervolgens de lat neerlegt, bepaal je zelf. Ik maak daar regelmatig een inschattingsfout, grijp de stok vast en leg die lat direct op het hoogste niveau. Hoe is dat voor jou? Als iemand jou een stok geeft, kijk je dan eerst goed naar het totaalplaatje? Of neem jij ook die stok aan met de gedachte ‘gas op de lollie en gaan’?

TIP 1: krijg je een stok aangereikt, vraag je dan eerst af of je hem aan wilt nemen. Neem je hem aan? Kijk dan eerst eens hoe hij springt, voor je de lat neerlegt. En leg daarna die lat halverwege. Kun je altijd nog een tandje bijzetten.

2. Stop met vergelijken

‘Kom op zeg, dat moet ik toch gewoon kunnen? Hij doet het ook! En zij, zij werkt al zoveel uren in de week, sport drie avonden, zit in het bestuur van… dan kan ik toch niet zeggen dat ik het niet kan?’ Nog zo’n leuke valkuil. De spreekwoordelijke stok uit de vorige alinea aannemen, omdat ál die anderen het ook doen. Dat moet jij dus ook kunnen. Toch? Als iedereen het doet… Ook al weet je diep van binnen dat jouw handen momenteel vol genoeg zijn met andere zaken of er simpelweg geen ruimte in je hoofd is om nieuwe dingen op te pakken. Maar ja, al die anderen doen het ook. Dus moet jij het ook kunnen.

TIP 2: Wees op zijn tijd een individu. Jij bent een leuker mens als je met wat minder stress rondloopt. En als al die anderen dat wél kunnen, is dat helemaal prima, mooi verdeeld dus.

3. Wees een fractie vriendelijker voor jezelf

hartknuffel zelfliefde“Wees lief voor jezelf. Geef jezelf eens een oprechte knuffel, een hartknuffel.” Ik keek haar aan en schoot keihard in de lach. Ik was begin twintig en dit lag zover buiten mijn manier van denken, dat ik ietwat onhandig reageerde op haar goedbedoelde voorstel. Ik had mezelf het tegenovergestelde aangeleerd. Gevoelens kun je uitschakelen. Op wilskracht kun je alle grenzen over. Knop om en gaan. En daar kwam zij met haar advies. Ze had vast gelijk, ik zat niet voor niets bij haar. Met wilskracht was ik heel ver gekomen, maar vooral heel ver over mijn grenzen gegaan. Alleen de manier waarop zij het verwoorde, daar kreeg ik kokhalsneigingen van. Inmiddels begrijp ik haar iets beter. Al weiger ik nog altijd om een hartknuffelsessie met mezelf te starten, dat is niet mijn ding. Maar een beetje vriendelijker zijn voor jezelf, dat kan geen kwaad.

Dus daarom TIP 3: Ben je doorgaans vriendelijker voor een ander dan voor jezelf? Luister dan eens goed met welke overtuiging je tegen jezelf spreekt. En behandel jezelf vervolgens eens zoals je een goede vriend of vriendin behandeld. Tikkeltje vriendelijker toch?

4. Nee is ook een antwoord

Dit klinkt net zo logisch als het is. Nee is ook een antwoord. Nee, en dan een punt. Hoe is dat voor jou? Zeg jij makkelijk nee? En als je nee zegt, is het in je hoofd dan ook nee? Ik ben dit nog steeds aan het leren. In eerste instantie moest ik leren om geen ja meer te zeggen ten koste van mezelf. Dit leerde ik door een time-out in te lassen. ‘Ik kijk het nog even na’ of ‘Ik denk er nog even over.’ Dan kon ik eerst rustig nagaan of iets wel of niet haalbaar was. Maar dan, dan kwam daar dat moment om ‘nee’ te zeggen. Dat deed ik met uitgebreide excuses, waar die ander waarschijnlijk niets aan had. Dat doe ik nog regelmatig. Nee, want… Nee, maar… Terwijl een simpel ja of nee voldoende kan zijn. ‘Ja, ik wil’ of ‘Nee, ik kan niet.’ Ik oefen nog steeds. Dus stuur je mij een appje met een vraag, zie je mij daarna tijdenlang typen en krijg je daarna verrassend genoeg alleen het woordje nee, weet dan dat ik in training ben.

TIP 4: Nee is ook een antwoord. Oefen het eens. Geen ‘ja maar’ of ‘nee want’, maar gewoon af en toe een nee.

5. Met welke overtuigingen ga jij je stress te lijf?

Om gezonder met stress om te gaan, kan het handig zijn om op zoek te gaan naar de overtuigingen waarmee je dingen doet. Misschien doe je wel een hoop dingen die je helemaal niet wilt of waar je helemaal niet blij van wordt. Wat wil jíj? Wat vind jíj prettig? Past dit wel bij jou? Doe je de dingen omdat iedereen het doet? Omdat je denkt dat het zo hoort? Omdat je ervan overtuigd bent dat het niet anders kan? Hoe waar zijn al die stellingen echt? Kan het niet anders of wil je het niet anders? Verlies je iets of win je misschien ook iets als je het anders doet? Breng al die overtuigingen in kaart. Dan kun je jezelf de juiste vragen stellen op het moment dat de stress aan je voordeur klopt. Mogelijk heb je dan een goede reden om hem buiten te laten staan. Of je laat hem binnenkomen, omdat je hem op dat moment wel aankan.

TIP 5: Bezem alle onjuiste overtuigingen naar buiten en bewaak daarna de voordeur. Laat de stress wachten bij de voordeur. Anders zit hij al heerlijk in je huis genesteld en moet je hem nog weer naar buiten zien te krijgen. Dat kost veel meer energie.

Kortom:

Genoeg stof tot nadenken voor deze week. Volgende week meer. Dan iets over de manieren waarop je stress te lijf kunt gaan (en waarom je ook daarin jezelf NIET moet laten verleiden om het te doen zoals iedereen het doet).

Fijne zondag!

Iedere zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden.

Stoer, sterk en dapper: leven zonder angst

Ik weet niet meer precies hoe oud ik was toen ik kennismaakte met haar, maar gezien mijn actieve herinneringen zal ik vast een jaar of zes zijn geweest. Ik zag haar voor het eerst bij mijn buren. Zij was het meisje dat ik wilde zijn. Stoer, sterk, dapper en van het woord angst leek zij nog nooit te hebben gehoord. “Stoer, sterk en dapper: leven zonder angst” verder lezen

Herfst: de afsluiting van een tijdperk

De herfst. Ieder jaar opnieuw maakt het toch een gevoel van melancholie bij me los. Voor mij is de wisseling van zomer en herfst een soort oud & nieuw; ook zo’n feest dat ditzelfde gevoel oproept, het gevoel dat je iets afsluit. De herfst betekent toch vaak het afsluiten van een mooie zomerperiode. Er zijn nog wel zomerse dagen, maar de kans op lage temperaturen, storm en regen wordt beduidend groter. De herfst is vaak ook de tijd dat iedereen wat meer naar binnen gaat en de deuren sluit. Zodra de herfst daadwerkelijk begint, voel ik me standaard een beetje eenzamer. “Herfst: de afsluiting van een tijdperk” verder lezen

Proud to be oud

Het is al heel wat jaren geleden dat mijn oom op veel te jonge leeftijd overleed. Hij was graag oud geworden. Ook al zou hij dan wat stijver en strammer worden, zou hij langzamer gaan lopen, zouden zijn rimpels toenemen en zou zijn langzaam kalende hoofd ietwat voorover buigen naar zijn schoenen; hij zou het allemaal accepteren. De andere gevolgen van het ouder worden waren namelijk veel belangrijker. “Proud to be oud” verder lezen

Wat is jouw testament?

Zijn uiterlijk past precies bij zijn beroep. Hij is de man die je voor je ziet wanneer je het over zijn beroepsgroep hebt. Niet al te groot, vriendelijk voorkomen, een zekere leeftijd, brilletje op, spreekt rustig en bedachtzaam en – ik bedoel het niet verkeerd – is een ietwat stoffig type. Op zijn bureau wat stapels papieren. De notaris schuift ze opzij en buigt zich voorover. ‘Zo, hoe staat het leven bij jullie?’ We wisselen wat algemeenheden uit. Dan komen we to the point.

Een testament

‘We willen graag een testament opstellen en wat zaken vastleggen, voor het geval er een dag komt waarop wij beiden overlijden.’ Hij trekt een wit vel papier naar zich toe, klikt de dop van de vulpen en begint met een situatieschets op het papier. ‘Goed: man en vrouw, hebben jullie kinderen?’ ‘Ja, die hebben we…’ Ik aarzel even. Het komt straks toch aan de orde, dus ik vertel het maar vast. ‘We hebben twee kinderen gekregen, een zoon en een dochter, maar ons dochtertje is in januari overleden.’ Zijn pen blijft zweven boven het papier. Over het randje van zijn bril kijkt hij ons aan. ‘Och, wat een groot verdriet. Dan begrijp ik wel dat jullie zaken willen vastleggen, het leven is niet vanzelfsprekend.’

Wat als wij er niet meer zijn?

Hij noteert onze wensen. Wat moet er met onze zoon gebeuren als ons iets overkomt? Wat als zijn veilige thuisbasis wegvalt, wie vangt hem op? Wie regelt de financiële afwikkeling? Wie verkoopt het huis? Wie neemt de voogdij op zich? Zijn pen krast over het papier. Hij vertelt over de mogelijkheden. Daarnaast is hij als notaris dé expert in doemscenario’s oplepelen. Wat als deze voogd de voogdij toch niet wil? Of wat als deze voogd ook overlijdt of rond de tijd dat jullie overlijden aan lager wal is geraakt en beneveld over straat zwerft? Samen lopen we alle mogelijke scenario’s door, regelmatig schieten we onbedaarlijk in de lach bij alle situaties die hij opvoert. Hij zal het tegenkomen als notaris.

Zorg voor je kinderen

Wanneer alles is besproken en afgehandeld, valt er een last van mijn schouders. Zorgen voor je kinderen doe je niet alleen hier en nu. Zorgen voor je kinderen doe je ook door na te denken over later. Laat je kind of je kinderen niet in de kou staan als je wegvalt. Zadel achterblijvers niet op met zaken die je zelf kunt regelen. Pak je verantwoordelijkheid. Als jij het niet regelt, zal de rechter het regelen. En helaas zijn er van die verhalen, van families die ruziën over de voogdij of de erfenis, waar emoties de overhand krijgen. Wel zo prettig wanneer je dit voor die tijd al zelf tackelt.

Kleine moeite, groot ‘plezier’

Heb jij kinderen? En heb je nagedacht over de voogdij? Heb je iemand in gedachten? Vraag het eens aan die persoon. Maak het bespreekbaar! Voor de voogdij hoef je niet eens een testament op te laten stellen, dat kan heel eenvoudig en gratis via het gezagsregister. Dat zijn al een aantal excuses minder: je hoeft niet naar de notaris, je hoeft er niets voor te betalen en het is met een paar muisklikken gebeurd. Zo simpel kun jij er voor zorgen dat jouw kinderen goed opgevangen worden na jouw overlijden.

Maar ook als je geen kinderen hebt en er wel een koophuis of vermogen is, is het goed om hier iets over vast te leggen. Zorg dat je familie elkaar niet in de haren hoeft te vliegen.

Het testament is in de maak. Alles staat erin.  Lachend hebben we met de notaris afgesproken dat het ergens veilig opgeborgen wordt en pas tevoorschijn komt als wij beiden op hele hoge leeftijd onze ogen sluiten. Maar ergens geeft het me toch rust.

Wat laat jij na?

Wat laat jij na? Heb jij je zaakjes al geregeld of vind jij het ook zo lastig om hier stappen in te zetten? Ik vond het best een dingetje. Toch bleek dat helemaal niet nodig. Op de site van de rijksoverheid en op de site van de notariële beroepsverenging vind je een hoop informatie. Leg deze zaken vast en geniet daarna met een gerust hart van het leven. Als we deze week in Nederland iets hebben geleerd, is het de kwetsbaarheid van dit leven.

Maak er vandaag een mooie dag van. Geniet, heb lief, koester en houd vast. En laat iets prachtigs na, straks, als je oud en gerimpeld bent; een testament van je leven, vol mooie levenslessen en plezier!

Op zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een kleine nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden.

Met 1 minuut maak jij een verschil!

Afgelopen maandag was het Wereld SuïcidePreventieDag, georganiseerd door de WHO en de IASP. Zij riepen op om één minuut van je tijd te geven. De actie was dit jaar niet voor het eerst. Toch vond ik het oorverdovend stil. stop suicideDe kranten zwegen. Er was ‘s avonds een documentaire op tv, maar verder was het stil. Er valt nog steeds een wereld te winnen als het gaat om aandacht voor psychisch lijden, psychiatrische aandoeningen en zaken als suïcide. Vandaar dat ik er vandaag toch wat woorden aan wijd in de zondagse nadenker, mag ik één minuutje van jouw tijd?

De dood, hou es op, dat is niet gezellig!

Sorry! Ik snap je reactie. Het klinkt al snel heftig, suïcide. Wow… dan heb je het over doodgaan. Daar praten we liever niet over. We kunnen er ook niet zoveel mee, dat geldt voor de dood in zijn algemeenheid. Best raar, want we weten zeker dat we allemaal een keer kennismaken met de dood. Eigenlijk is het doodnormaal, maar het geeft ons toch een ongemakkelijk gevoel, vooral als het naar ons idee niet op het juiste moment komt. Dat geldt bij het spreken over suïcide, dat geldt bij mensen die ernstig ziek worden, bij mensen die te jong horen dat de dood op hen staat te wachten. We zijn in die situaties snel geneigd om het er maar niet over te hebben of om opmerkingen te plaatsen als ‘ach, wie weet komt het toch nog goed, je moet wel hoop houden.’ Het is ons ongemak met de dood dat ons soms letterlijk bij elkaar weghoudt.

Deel jouw ongemak!

Dat ongemak is helemaal niet erg, dat kunnen we prima uit de lucht helpen. Wat je daarvoor moet doen? Eerlijk zijn. Zeg het gewoon! Zeg dat je de juiste woorden niet weet. Vertel dat je graag íets zou willen doen om het voor de ander beter te maken, ook al weet je dat je niets kunt doen. Dat geldt naar de persoon die lichamelijk ziek is en zal overlijden, maar dat geldt ook bij psychisch lijden. Deel jouw ongemak! Dat is helemaal niet raar. Je wilt graag dat het met de ander goed gaat.

Zwangerschapsdepressie

Ik raakte depressief in dat wat veel mensen de mooiste tijd van je leven noemen. We keken uit naar ons kindje, maar mijn zwangerschap werd door de hormonen een grote, zwarte wolk. Ik had geen idee of de depressie ooit weg zou gaan. Misschien zou ik me de rest van mijn leven zo voelen. In mijn hoofd ging het mis, mijn hoofd verlangde naar rust. Mijn hoofd riep dat het nooit meer goed zou komen en was moe van het ploeteren. Ik probeerde open te zijn, ik probeerde uit te leggen wat de hormonen deden, maar had daarbij wel mensen nodig die mij een minuutje van hun tijd gaven.

Openheid loont

In mijn tweede zwangerschap ben ik eerlijker geweest. En weet je wat? Het hielp. Het hielp als ik mocht zeggen ‘Help, ik kan dit niet, dit is niet vol te houden, de depressie klauwt om zich heen en ik trek het niet meer. Ik verlang zo naar rust in mijn hoofd.’ Doordat ik dat kon vertellen, doordat er mensen waren die wilden luisteren zonder oordeel, hield ik het vol. Er stonden mensen op die zeiden ‘Wow, wat heftig, ik vind het zo rot voor je, ik kom naast je staan, net zolang als het nodig is.’ Mensen die één minuut de tijd namen. Eén minuut om te luisteren zonder oordeel, één minuut om een kaartje te sturen, één minuut om een doosje chocolaatjes te brengen en één minuut om een arm om mij heen te slaan. Mijn depressie verdween niet, maar mocht er daardoor wél zijn.

 

Jouw minuut kan het verschil zijn

suicide preventie helpenZie je hoe eenvoudig het is? Jíj kunt dat verschil maken. Jij kunt degene zijn die zegt ‘Hé, wat beroerd dat jij je zo voelt. Ik wilde dat ik het beter voor je kon maken, maar dat kan ik niet. Ik wil wel naar je luisteren. Jouw verhaal mag er gewoon zijn. Je hoeft je niet beter voor te doen dan je bent. Ik begrijp het misschien niet precies, maar praat in elk geval tegen me, vertel me wat je bezighoudt. Wie weet lucht het je een beetje op.’ Zo eenvoudig kun jij misschien net dat verschil maken.

Zullen we eerlijk zijn naar elkaar?

We helpen suïcide vast niet de wereld uit en ook psychisch lijden zal blijven bestaan. Maar met elkaar een beetje eerlijker zijn helpt wel. We schilderen onze levens graag mooi af of bagatelliseren onze tegenslagen. Ik vertelde met een dikke buik dat ik het vreselijk vond om zwanger te zijn. Daar werd soms vreemd op gereageerd, het hoort nu eenmaal niet zo. En bovendien: je bent zwanger, dat is toch iets moois? Klopt, maar die zwangerschap was onlosmakelijk verbonden met een depressie, en die was een stuk minder mooi. Zeker wanneer de depressie riep dat het genoeg was en het leven zwaar maakte. Zo zwaar dat ik soms heel moe werd van dat leven. Maar als ik was blijven roepen dat de zwangerschap wel meeviel, had ik anderen hetzelfde opgelegd: ‘ontken hoe jij je echt voelt’. Dat wilde ik niet. Ik wilde eerlijk zijn. Een zwangerschap is niet altijd leuk. Het leven is niet altijd leuk. Sterker nog: het leven is soms verdraaid zwaar.  Als we daarin nét even wat vaker naar elkaar willen luisteren, wat vaker open zijn, toegeven dat het leven helemáál niet altijd leuk is, dan kan dat ontzettend veel lucht geven.

Je hoeft niemands leven te redden, maar geef eens één minuutje van jouw tijd. Oprecht. Eerlijk. Dank je wel voor jouw minuut.

 

Op zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een kleine nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden.

Wees de druppel in de oceaan

Afgelopen week zag ik een klein berichtje voorbijkomen op de website van de NOS. Een klein, positief berichtje, temidden van al die nare berichten. Een positieve druppel in de oceaan van slecht nieuws. Een berichtje dat de wereld net een beetje mooier maakt. Zo’n berichtje verdient wat meer aandacht.

Het was een Amerikaanse student opgevallen dat er geen Aziaat te bekennen was op de foto’s van zijn lokale McDonald’s. Aziaten schijnen in de Amerikaanse media wat onzichtbaar. Deze Amerikaanse jongen vond het tijd voor verandering. Hij zag een lege plek aan één van de muren van deze McDonald’s en een idee was geboren. Hij plande een fotoshoot met zijn Aziatische vriend, maakte een poster van één van de foto’s en hing uiteindelijk, verkleed als medewerker, de poster op de lege plek.

Vul die lege plek

Nu hangt er in deze McDonald’s al geruime tijd een foto mét Aziaat. Deze Amerikaanse jongen zag een lege plek en vulde hem op. Hij constateerde niet alleen een feit, maar handelde ook. Hij maakte op deze manier duidelijk dat de wereld nog net een beetje leuker kan. Zelf zegt hij erover “Wees de druppel in de oceaan” verder lezen

Kun jij dansen in de regen?

Na een zomer vol droogte kwam het ineens met bakken uit de hemel: regen. Een onophoudelijke stroom vocht vond zijn weg van de hemel naar de aarde. Regen, je weet wel, dat spul waar wij Nederlanders doorgaans over mopperen. Omdat er teveel valt, omdat het op de verkeerde plaatsen of op de verkeerde momenten valt, omdat het te nat is, omdat het onze straten blank laat staan, omdat het ons evenement in het water laat vallen of omdat het ons, op weg naar onze bestemming, laat veranderen in verzopen katten.

Snakken naar vocht

De droogte heeft iets in ons veranderd. De droogte maakte van de regen ineens een soort goddelijk vocht, waar we allemaal naar verlangden. De droge grond schreeuwde om water. Verpieterde, bruine grassprieten, meer dood dan levend. Verpieterde groenten, kromme komkommers, verschrompelde paprika’s, te kleine pruimen; ze snakten allemaal naar water. Boeren hadden zorgen. Niet om een mislukte oogst door velden vol regen, maar om een mislukte oogst door velden die snakten naar water.

Eindelijk… regen!

Na de eerste druppels regen kwamen er op social media juichende berichten voorbij van mensen die lieten zien dat het bij hen regende. Deze mensen deelden hun enthousiasme met de wereld om hen heen. Misschien voelden zij zich stiekem vereerd dat zij wél regen hadden. Ik zag mensen op tv die lachend vertelden dat ze zonder paraplu door de regen liepen, omdat ze de regen toch een beetje gemist hadden. Waren wij dit? Waren deze Nederlanders die de regen juichend ontvingen, dezelfde Nederlanders die doorgaans mopperen vanwege de regen?

We zijn bij tijd en wijle een mopperend volkje, niet alleen wanneer het om de hoeveelheid regen gaat. We mopperen op zoveel vanzelfsprekendheden in het leven. Als we eerlijk zijn, mopperen we best vaak uit luxe. Een periode waarin alles wat zo vanzelfsprekend is ineens ontbreekt is soms heilzaam. Pas bij die langdurige afwezigheid realiseren we ons dat het voorheen ‘zo slecht nog niet was’. Pas dan groeit het verlangen naar iets waar we graag op mopperen.

Wat is jouw regen?

De regen is teruggekeerd. Onze zoon was dolenthousiast. ‘Kijk mama, zegen!’ Hij kan de -r- niet uitspreken, maar in dit geval had hij toch ook een beetje gelijk.  We haalden massaal opgelucht adem. Een beetje regen is zo slecht nog niet, we kunnen niet zonder. Het brengt ons ook een hoop goeds. Inmiddels zijn we weer aan de regen gewend (op sommige plekken viel ook wel ineens ontzettend veel) en is alles weer bij het oude. Nu kunnen we met plezier weer mopperen op al dat vocht en vergeten hoe we deze zomer snakten naar diezelfde regen.

Kijk vandaag eens om je heen. Waar mopper jij regelmatig op? Is datgene waar je op moppert eigenlijk zo slecht nog niet? Misschien laat het je wel groeien, wordt je er wijzer van, geeft het je op zijn tijd ook plezier. Mogelijk zou je het missen wanneer het er nooit meer is. Trek je regenpak aan, zet je paraplu op of beter nog: ga dansen in jouw regen. Zeg eens één keer dank je wel tegen datgene (of diegene) waar je op moppert, probeer af en toe te kijken naar wat het je óók geeft. Soms wordt aanwezigheid pas opgemerkt wanneer het afwezigheid is geworden.