Blog

Heimwee naar het heden

Afgelopen week overviel het me weer, zoals zo vaak. Het gebeurt me steeds opnieuw, steeds wanneer ik mijn kleine man naar het peuterwerk breng, of naar school, zoals hij het zelf noemt. Het begon al toen hij vijf maanden oud was en ik hem naar de oppas bracht, om zelf weer te gaan werken. Ik vond het heerlijk om weer aan de slag te gaan, maar hij groeide zo snel, werd zo snel groter. Ik voelde de behoefte om de tijd te vertragen op momenten dat het zo knus en gezellig was, momenten waarop ik hem zo heerlijk kon knuffelen en hij dat lekkere babylachje liet horen.

Ik voelde het toen hij zijn eerste stapjes zette en op zoek ging naar nieuwe avonturen. Ik voelde het toen zijn zusje geboren werd en we hoorden dat er niet veel tijd zou zijn. Op dat moment wilde ik het liefst de batterijen uit de tijd halen, zodat ze even zou stoppen, stil zou staan, zodat we het moment konden bevriezen. Maar het lukte niet, ze tikte ongenadig door.

Ik voel het, nu de geboortedag van onze kleine meid nadert, nu het in december al een jaar geleden is dat ze op deze wereld kwam. De tijd tikt door, genadeloos, ze houdt er totaal geen rekening mee dat ik nog niet toe ben aan het verstrijken van dat jaar. De tijd is zonder schroom doorgegaan en ergens ben ik haar een beetje kwijtgeraakt, omdat ik haar niet bij kon houden.

Vroeger voelde ik het nooit. Toen kon ik ook niet wachten op later. Later, als ik groot zou zijn. Als ik een baan zou hebben, als ik een man zou hebben, een paar kinderen in ons huis. Later, als ik het leven eindelijk zou begrijpen en het naar mijn hand zou kunnen zetten. Toen voelde ik het niet, toen had ik dat verlangen dat ik bij mijn zoon zie. Een verlangen naar een tijd die doortikt, zodat je nieuwe dingen kunt ontdekken, door kunt gaan. En juist hier schrik ik van, dat ik praat over vroeger. Vroeger, dat voelt als een mensenleven geleden. Dat voelt alsof ik ergens de tijd ben kwijtgeraakt, dat ik uit het ritme ben gaan lopen, een stapje opzij heb gezet, omdat ik haar niet meer bij kan houden. Dan voel ik me ineens bejaard in plaats van 32.

Afgelopen week overviel me weer, zoals zo vaak. Het overviel me toen mijn zoontje wees naar de middelbare school die zich naast het kinderdagverblijf bevindt.heimwee naar het heden Duim in de mond, knuffelbeer stevig in zijn hand geklemd, wees hij met zijn vingertje. ‘Ikke naar die school mama, als ik groot bent!’ Het overviel me, de snelheid van de tijd. Het overviel me weer, dat bijzondere gevoel. Het heet heimwee. Naar vroeger? Nee, ik hoef niet terug naar vroeger. Ik wil ook niet vooruit. Dus op dagen als deze overvalt me een gevoel van heimwee. Heimwee naar het heden. Om de tijd heel even stil te zetten, te bevriezen, te genieten van het moment.

Vandaag bevries ik de tijd. Vandaag staan we nog even stil. Vandaag is er een herdenkingsdienst voor ons meisje, voor al die andere mensen die in het afgelopen jaar ‘uit de tijd zijn geraakt’. Vandaag ben ik stil. Vandaag stopt voor mij heel even de tijd. Doen jullie mee? Zet vandaag heel even de tijd stil, negeer haar, luister niet naar haar, ontneem haar de macht die ze op je leven uitoefent. Lach haar uit, speel met haar, verstop haar, vergeet haar, knuffel je dierbaren net een beetje extra en geniet. Want de tijd? Die is er even niet.

Fijne zondag!

 

Iedere zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden. En kijk ook eens naar het zojuist verschenen boek Zwarte Roze Wolk!

Als ik de baas zou zijn van het journaal

Ik zit het journaal te kijken, het ‘grote-mensen-journaal’. Niet te verwarren met het journaal dat deze week ook weer begonnen is. In dat laatste journaal zie ik zoals altijd spanning rondom de vraag of hij wel of niet zal aankomen in Nederland. Vandaag kijk ik echter naar het ‘grote-mensen-journaal’, ik val midden in het eerste onderwerp. Ik zie een hoop politie op straat. Ik zie mensen die door de politie tegen de grond gewerkt worden. Ik zie een peloton politie tegenover boze mannen. Ik zie politie te paard achter een wegvluchende menigte aanstuiven. Het verbaast me. Ik begrijp gewoon niet dat mensen dit over hebben voor een voetbalwedstrijd. Ik begrijp niets van hooligans en opruiende voetbalfans. Dan valt mijn mond nog verder open van verbazing. Het gaat hier niet over voetbal. Het gaat om de sinterklaasintochten die er in diverse delen van het land georganiseerd zijn. Ik kan niet geloven wat ik zie, deze beelden horen mijn inziens al niet bij een voetbalwedstrijd, maar zeker niet bij een sinterklaasintocht! Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik begrijp het niet meer mensen. Ik begrijp het echt niet meer. Ik begrijp onze samenleving niet langer. Ik begrijp niet hoe we zo lijnrecht tegenover elkaar zijn beland om een kinderfeest, afgelopen week zelfs tot in de rechtbank aan toe.

Hoofdschuddend kijk ik naar het journaal. Mijn gedachten dwalen terug naar die bijzondere ontmoeting afgelopen week. Afgelopen donderdag zat ik aan tafel met vier andere mama’s. Niets bijzonders zou je zeggen. Direct ging het gesprek over onze kinderen. Ook niets bijzonders zou je zeggen, zo zijn moeders, tot vervelens toe praten ze over hun kinderen. Maar wij zaten midden in dat restaurant doodgewoon te praten over onze overleden kinderen. Allemaal misten we ons dierbaarste bezit. De ene na de andere herkenning vloog over de tafel. “Hebben jullie dat ook? Dat je niet begrijpt waar anderen zich druk om maken in het leven? Dat er zoveel onzinnige dingen zijn om stress over te hebben?” We herkennen het allemaal. Zoveel zaken zijn voor ons voorgoed veranderd. “Stress om de feestdagen? Stress om te voldoen aan het juiste beeld voor de buitenwereld? Het perfecte leven nastreven?” We lachen, het is een kort en cynisch lachje. Nee, die stress kennen we niet echt meer. Die stress zit er voor ons allemaal niet meer in. We zijn de wereld anders gaan bekijken en soms voelt dat eenzaam. Behalve hier, waar we aan tafel onbeperkt mogen spreken over de kinderen die we niet langer vast mogen houden.

Ik denk terug aan dit gesprek, terwijl het journaal verdergaat. Volwassenen die knokken om een kinderfeest. Volwassenen die knokken óp een kinderfeest. Een kinderfeest lieve mensen! Ik denk dat wij als moeders het afgelopen week wel hadden geweten. Het scheelt ons geen bal welke kleding Sinterklaas draagt en welke kleuren de pieten hebben. Het kan ons niet schelen of er peper- of zoutnoten worden uitgedeeld. Het maakt ons niet uit of hij op een paard of een ezel komt. Want als je levende kinderen hebt, die met een blij snoetje genieten van het sinterklaasfeest, zou het je geen bal uit moeten maken hoe dat feestje ingevuld wordt. Je hebt kinderen, je staat 1-0 voor. En heb je levende kinderen, sta je 2-0 voor.

De volwassen medemens is het spoor volledig bijster. Alle partijen hebben zich in hun loopgraven teruggetrokken. Laten we nu eens nadenken waar het echt om gaat. We hebben het over een kinderfeest. Geniet er simpelweg eens van met je kinderen, in welke feestvorm dan ook. Heeft niemand in de loopgraven door waar we nu echt mee bezig zijn? Een kinderleven is soms veel te kort om deze momenten te verknallen. Ga toch eens genieten. Mét elkaar. Verdrietig schakel ik naar een ander net. De kinderen maken het niet ingewikkeld, die beseffen wel waar het om gaat. Mijn zoon van 2,5 vat het in een paar woorden samen. “Sinterklaas komt naar papa en mama thuis, kadootjes brengen, chocola brengen, samen met de Pieten.” Het maakt hem niet uit hoe ze eruit zien, zolang ze deze taak maar volbrengen.

Fijne Sinterklaas. Dat we volgend jaar maar eens een vredige Sinterklaas mogen vieren in plaats van een vredige Kerst.

 

Iedere zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden. En kijk ook eens naar het zojuist verschenen boek Zwarte Roze Wolk!

De les van de eenzame fietser

Na dagen vol zon is het tijd voor een echte herfstdag. De opspattende regen op het grijze asfalt stemt mij toch een beetje somber. Het gebrek aan kleur en het gebrek aan zon veroorzaken als vanzelf een gebrek aan vrolijkheid. Ik zoef over de dijk naar huis en verheug me al op de warmte van de houtkachel. Dit weer vraagt om comfort, dit weer vraagt om de warme cocon van ons huis. Ineens zie ik hem linksvoor in beeld verschijnen. Hij rijdt op het fietspad onderaan de dijk. Vanuit mijn positie kan ik hem goed zien. Mogelijk waant hij zich onbespied. Hoewel, eerlijk gezegd vermoed ik dat het hem niets uitmaakt. De keurig uitziende man, zijn haar door de jaren heen wit geworden, rijd op zijn fiets door de regen. Niet bijzonders, zou je denken.

Normaal zou mijn blik niet eens op hem gevallen zijn. Maar hij doet iets bijzonders, iets typisch, iets wat ik niet met zijn uiterlijke leeftijd kan matchen. Ik kijk opnieuw. Zie ik dat nu goed? Het is toch wel een man op leeftijd? Vanuit het zijraampje kan ik nog net constateren dat ik het goed zie. De keurig uitziende, witbehaarde meneer zwenkt van links naar rechts. Zijn stuur gooit hij beurtelings om en zijn lichaam doet mee. Zijn fiets slingert over het fietspad. Het is een bewuste actie. Meneer slalomt als een heuse jonge knul tussen de onderbroken witte belijning op het fietspad door. De afstand tussen ons is te groot en mijn snelheid te hoog om hem nog goed in het gezicht te kunnen kijken. Ik kan me zo voorstellen dat een jongensachtige grijns zijn gezicht oplicht.

Ik voel hoe mijn mondhoeken omhoog krullen. Ik voel een lachkriebel opkomen. Deze man doet iets mannelijks: hij koestert het kind in zichzelf. Ik vermoed dat de witte lijnen hem riepen. Dat ze hem vroegen of hij het nog kon, net als vroeger. Hij bedacht zich geen moment en gooide vol jeugdige bravoure zijn stuur om.

In mijn achteruitkijkspiegel zie ik hem verdwijnen. De grijze lucht voor mij is nog net zo grijs. De regen op het asfalt geeft nog dezelfde grauwe sluier. En toch… De lucht voelt lichter en de regen doet er ineens niet meer zo toe. Deze man verdrijft met zijn jeugdige onbevangenheid mijn sombere bui. Als ik uit de auto stap deert de regen me niet meer zo. Ik besluit een voorbeeld te nemen aan deze man en huppel naar de supermarkt. In gedachten dan. Mij ontbreekt net dat laatste stukje jeugdige bravoure om het spreekwoordelijke stuur om te gooien.

Iedere zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden. En kijk ook eens naar het zojuist verschenen boek Zwarte Roze Wolk!

De geboorte van een boek

Deze tiendelige serie bereikt bijna het einde. Maar nog niet helemaal, want vandaag gaan we het hebben over het állerbelangrijkste moment in dit hele proces. Hier heb je al die maanden naartoe geleefd, reikhalzend naar uitgekeken. Hier heb je keihard voor gewerkt. Vandaag gaan we het namelijk hebben over de geboorte van jouw boek! Nog even alle stappen op een rij:

  1. De wens, de innesteling van een idee
  2. De start van een geheime reis
  3. Groeipijn
  4. Het boek krijgt vorm
  5. Op weg naar de geboorte
  6. Een veilig thuis
  7. Van manuscript naar boek
  8. De wereld voorbereiden op de komst
  9. De geboorte van een boek
  10. En nu: de wijde wereld in!

En zo zijn we inmiddels bij stap 9

De geboorte van je boek

Het meest speciale moment is aanstaande. Je hebt alles gedaan wat je moest doen. Heb jij je al gerealiseerd hoeveel werk je in de achterliggende maanden hebt verzet? Waarschijnlijk heb je jezelf een hoop nieuwe vaardigheden aangeleerd. Zo verging het mij in elk geval wel. Een flinke, maar heel leerzame, rollercoaster. “De geboorte van een boek” verder lezen

Stress: 6 tips om te ontstressen

Vorige week nam ik jullie al even mee in het onderwerp stress. Ik gaf toen 5 preventieve tips om te voorkomen dat de stress je in zijn greep krijgt.
Maar wat als het dan toch zover is? Hoe zorg je dan dat je de stress verminderd?  Ik deel vandaag een paar tips met je die mij helpen.

1. Maak lijstjes

In mijn hoofd wordt het vaak een chaos aan dingen die ik wil onthouden. Daarom maak ik altijd lijstjes. In mijn hoofd, op papier, in mijn telefoon: overal vind je afgescheurde papiertjes of post-its met daarop snelle krabbels met een opsomming aan dingen die ik nog moet doen. Zodra de stress het kookpunt gaat bereiken, grijp ik naar pen en papier en zet eerst alles úit mijn hoofd en op papier. Voor mij werkt dat letterlijk zo. Dus het proberen waard.

2. Schaf een Bullet Journal aan

Tja, die tip 1, die werkt heel goed voor mij. Zo goed, dat er overal lijstjes rondslingeren: op mijn werkplek, in mijn broekzak, op de keukentafel, in mijn jaszak, op meerdere plekken in mijn telefoon en dus ben ik alsnog het overzicht kwijt met als gevolg… een hoop stress. Dus toen ik in augustus mijn bedrijf Taalknutsels inschreef bij de Kamer van Koophandel, kreeg ik ‘s middags van mijn schoonzus het ideale hulpmiddel: een (Business) Bullet Journal. Hier ben ik zo blij mee! Mijn digitale agenda werkt niet afdoende, met een papieren agenda kon ik ook nooit echt uit de voeten, maar in het Bullet Journal kun je alles kwijt. Je agenda én al je lijstjes. Er is een handig systeem om met symbolen aan te geven wat je gedaan hebt en wat je doorschuift en zo houd je makkelijk overzicht. Ik heb in elk geval eindelijk een methode gevonden om overzicht te houden, dat helpt enorm in stressvolle tijden. Daarnaast heb ik de app Wunderlist op mijn telefoon geïnstalleerd, een prettig hulpmiddel als ik mijn BuJo even niet bij de hand heb en een ideale uitkomst als je al je lijstjes liever digitaal bewaard.

3. Sport het eruit

Sporten om te ontstressen: het lijkt veel mensen te helpen. Sporten verplaatst je aandacht. Veel oorzaken van stress spelen zich allemaal af in je hoofd. Dan kan het heel fijn zijn om door te sporten de focus op de processen in je lijf  te leggen in plaats van op de processen in je hoofd. Helaas heb ik een ontzettende hekel aan sporten, het lijkt wel alsof die weerstand in mijn genen zit. Het zit in elk geval flink in mijn systeem gebakken, die weerstand. Met als gevolg? Een jarenlange haat-liefdeverhouding met de sportschool, meer geldschieter dan afnemer en het sporten levert meer stress op dan ontspanning. Dus kleine waarschuwing: als iets niet bij je past, ga jezelf dan niet verplichten tot sporten omdat iedereen hardloopt of in de sportschool aan de gewichten hangt.

4. Accepteer. Accepteer. Accepteer.

Dat brengt me bij punt 4: accepteer. Accepteer het als iets niet bij je past. Steek er dan geen energie meer in. Want waarom doe je dingen? Omdat iedereen het doet, omdat je vind dat het goed is, omdat het zo hoort, omdat… Niet doen! Dat geldt voor heel veel zaken: sporten, feestjes bezoeken, bepaalde taken die je op je werk op je hebt genomen. Kijk er eens kritisch naar. Accepteer het als iets niet bij je past en kijk of je de omstandigheden aan kunt passen.

5. Schreeuw. Hard.

gooi het eruitJe kent vast die reclame van dat bekende soepmerk nog wel, met die manager die het even niet meer hield van de stress en schreeuwde “NU EVEN NIET!” De reclame deed ons geloven dat de soep deze manager liet ontstressen, maar ik denk stiekem dat het de uitbarsting was die hielp. Oké, misschien niet zo netjes om in het dagelijkse leven tegen je collega’s te doen, maar ik zweer je: het helpt. Gewoon thuis even keihard van je afschreeuwen of een potje lekker ouderwets stampvoeten. Wel een beetje oppassen voor je huisgenoten overigens. Het moet wel leefbaar blijven.

6. Adem jezelf rustig en ontspannen

Als je alles eruit geschreeuwd hebt, focus dan even op je ademhaling. In tijden van stress ben je snel geneigd om hoog en oppervlakkig adem te halen. Neem ieder uur een break van 2 of 3 minuten, ga ontspannen zitten en adem een aantal keren diep in en uit. Laat al je gespannen spieren stuk voor stuk los, focus alleen op je ademhaling en je spieren die langzaam alle spanning loslaten. Zo neem je een hele bewuste break in je werkzaamheden. Die 2 of 3 minuten kunnen een groot verschil maken!

take a break

Wie weet zit er een tip tussen die je helpt te ontstressen! Maar probeer vooral aan de basis te beginnen: houd de stress tegen bij de voordeur. En vraag je vandaag eens af of alles waar je gestresst over bent echt zo noodzakelijk is. Wie weet kun je zomaar wat dingen van je progamma of uit je hoofd schrappen. Dat levert het beste resultaat op!
Volgende week gaan we nog even verder. Dan gaan we echt op zoek naar ontspanning!

Iedere zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden.

Dit artikel maakt gebruik van affiliate links.

Stress: hoe hoog laat jij het oplopen? 5 preventieve tips

Stress… Misschien wel één van de meest besproken onderwerpen van deze tijd. Stress heeft een negatieve bijsmaak gekregen, terwijl stress ook positieve eigenschappen heeft. We hebben een bepaalde mate van stress nodig om gezond te kunnen functioneren. Stress staat voor de meeste mensen echter voor een verhoogd cortisolniveau, voor continu AAN staan en een lichaam en geest die de rust grotendeels kwijt zijn.

Op zoek naar balans

Stress en ik hebben een haat-liefdeverhouding zolang ik me kan heugen. Is er een periode waarin alles in het leven rustig voortkabbelt, slaat de verveling toe en haal ik me van alles op de hals: ik stap in een nieuw vrijwilligersproject, doe beloftes aan mensen om me heen en plan mijn agenda vol afspraken. Om na verloop van tijd getergd te roepen dat het me teveel is, maar dat ik niet weet hoe het anders moet.

Dat laatste is natuurlijk onzin. Ik weet best wat er anders moet. Ik moet op zoek naar een balans en van daaruit beslissingen nemen. Niet alles tegelijk willen. Alleen dat toegeven, dat is me tegen het zere been. Al bij de voordeur beginnen om de stress wat vaker buiten te laten staan, kan een hoop rust geven. Gelukkig ben ik niet de enige die hier mee worstelt. Daarom vandaag vijf preventieve tips tegen stress.

1. Hoe hoog leg jij de lat?

De reclameleus van de NCOI is je vast bekend. “Hoe hoog leg jij de lat? De stok dat zijn wij, de lat, die bepaal jij.” Die stok, dat kan van alles in je leven zijn. Maar waar je vervolgens de lat neerlegt, bepaal je zelf. Ik maak daar regelmatig een inschattingsfout, grijp de stok vast en leg die lat direct op het hoogste niveau. Hoe is dat voor jou? Als iemand jou een stok geeft, kijk je dan eerst goed naar het totaalplaatje? Of neem jij ook die stok aan met de gedachte ‘gas op de lollie en gaan’?

TIP 1: krijg je een stok aangereikt, vraag je dan eerst af of je hem aan wilt nemen. Neem je hem aan? Kijk dan eerst eens hoe hij springt, voor je de lat neerlegt. En leg daarna die lat halverwege. Kun je altijd nog een tandje bijzetten.

2. Stop met vergelijken

‘Kom op zeg, dat moet ik toch gewoon kunnen? Hij doet het ook! En zij, zij werkt al zoveel uren in de week, sport drie avonden, zit in het bestuur van… dan kan ik toch niet zeggen dat ik het niet kan?’ Nog zo’n leuke valkuil. De spreekwoordelijke stok uit de vorige alinea aannemen, omdat ál die anderen het ook doen. Dat moet jij dus ook kunnen. Toch? Als iedereen het doet… Ook al weet je diep van binnen dat jouw handen momenteel vol genoeg zijn met andere zaken of er simpelweg geen ruimte in je hoofd is om nieuwe dingen op te pakken. Maar ja, al die anderen doen het ook. Dus moet jij het ook kunnen.

TIP 2: Wees op zijn tijd een individu. Jij bent een leuker mens als je met wat minder stress rondloopt. En als al die anderen dat wél kunnen, is dat helemaal prima, mooi verdeeld dus.

3. Wees een fractie vriendelijker voor jezelf

hartknuffel zelfliefde“Wees lief voor jezelf. Geef jezelf eens een oprechte knuffel, een hartknuffel.” Ik keek haar aan en schoot keihard in de lach. Ik was begin twintig en dit lag zover buiten mijn manier van denken, dat ik ietwat onhandig reageerde op haar goedbedoelde voorstel. Ik had mezelf het tegenovergestelde aangeleerd. Gevoelens kun je uitschakelen. Op wilskracht kun je alle grenzen over. Knop om en gaan. En daar kwam zij met haar advies. Ze had vast gelijk, ik zat niet voor niets bij haar. Met wilskracht was ik heel ver gekomen, maar vooral heel ver over mijn grenzen gegaan. Alleen de manier waarop zij het verwoorde, daar kreeg ik kokhalsneigingen van. Inmiddels begrijp ik haar iets beter. Al weiger ik nog altijd om een hartknuffelsessie met mezelf te starten, dat is niet mijn ding. Maar een beetje vriendelijker zijn voor jezelf, dat kan geen kwaad.

Dus daarom TIP 3: Ben je doorgaans vriendelijker voor een ander dan voor jezelf? Luister dan eens goed met welke overtuiging je tegen jezelf spreekt. En behandel jezelf vervolgens eens zoals je een goede vriend of vriendin behandeld. Tikkeltje vriendelijker toch?

4. Nee is ook een antwoord

Dit klinkt net zo logisch als het is. Nee is ook een antwoord. Nee, en dan een punt. Hoe is dat voor jou? Zeg jij makkelijk nee? En als je nee zegt, is het in je hoofd dan ook nee? Ik ben dit nog steeds aan het leren. In eerste instantie moest ik leren om geen ja meer te zeggen ten koste van mezelf. Dit leerde ik door een time-out in te lassen. ‘Ik kijk het nog even na’ of ‘Ik denk er nog even over.’ Dan kon ik eerst rustig nagaan of iets wel of niet haalbaar was. Maar dan, dan kwam daar dat moment om ‘nee’ te zeggen. Dat deed ik met uitgebreide excuses, waar die ander waarschijnlijk niets aan had. Dat doe ik nog regelmatig. Nee, want… Nee, maar… Terwijl een simpel ja of nee voldoende kan zijn. ‘Ja, ik wil’ of ‘Nee, ik kan niet.’ Ik oefen nog steeds. Dus stuur je mij een appje met een vraag, zie je mij daarna tijdenlang typen en krijg je daarna verrassend genoeg alleen het woordje nee, weet dan dat ik in training ben.

TIP 4: Nee is ook een antwoord. Oefen het eens. Geen ‘ja maar’ of ‘nee want’, maar gewoon af en toe een nee.

5. Met welke overtuigingen ga jij je stress te lijf?

Om gezonder met stress om te gaan, kan het handig zijn om op zoek te gaan naar de overtuigingen waarmee je dingen doet. Misschien doe je wel een hoop dingen die je helemaal niet wilt of waar je helemaal niet blij van wordt. Wat wil jíj? Wat vind jíj prettig? Past dit wel bij jou? Doe je de dingen omdat iedereen het doet? Omdat je denkt dat het zo hoort? Omdat je ervan overtuigd bent dat het niet anders kan? Hoe waar zijn al die stellingen echt? Kan het niet anders of wil je het niet anders? Verlies je iets of win je misschien ook iets als je het anders doet? Breng al die overtuigingen in kaart. Dan kun je jezelf de juiste vragen stellen op het moment dat de stress aan je voordeur klopt. Mogelijk heb je dan een goede reden om hem buiten te laten staan. Of je laat hem binnenkomen, omdat je hem op dat moment wel aankan.

TIP 5: Bezem alle onjuiste overtuigingen naar buiten en bewaak daarna de voordeur. Laat de stress wachten bij de voordeur. Anders zit hij al heerlijk in je huis genesteld en moet je hem nog weer naar buiten zien te krijgen. Dat kost veel meer energie.

Kortom:

Genoeg stof tot nadenken voor deze week. Volgende week meer. Dan iets over de manieren waarop je stress te lijf kunt gaan (en waarom je ook daarin jezelf NIET moet laten verleiden om het te doen zoals iedereen het doet).

Fijne zondag!

Iedere zondagochtend verschijnt er bij Taalknutsels een nadenker online. Meer lezen? Kijk bij de Zondagse Knutsels! Zelf teksten nodig? Kijk hier wat Arianne voor jou kan betekenen of neem contact op voor de mogelijkheden.

De verkoop van je boek: uitgeven in eigen beheer

Deel 8 van de serie Uitgeven in eigen beheer – 10 stappen. Jouw boek ligt bijna klaar om de verkoop in te gaan. Maar hoe weet de wereld van jouw boek? Voor we starten nog even de tien stappen die we in deze serie behandelen op een rij:

  1. De wens, de innesteling van een idee
  2. De start van een geheime reis
  3. Groeipijn
  4. Het boek krijgt vorm
  5. Op weg naar de geboorte
  6. Een veilig thuis
  7. Van manuscript naar boek
  8. De wereld voorbereiden op de komst
  9. De geboorte van een boek
  10. En nu: de wijde wereld in!

Vandaag behandelen we stap 8

De wereld voorbereiden op de komst

De geboorte van je boek is heel dichtbij. De tekst is af, voor zover het je lukt om er een definitieve punt achter te zetten. Het boek heeft een prachtige omslag gekregen, alle benodigde items zitten erop en eraan. Je hebt een drukker gevonden die straks een prachtig boek van de band laat rollen. Klaar, zou je zeggen! Maar nee, er is een wereld buiten die moet weten van jouw boek. Daarover vandaag meer. “De verkoop van je boek: uitgeven in eigen beheer” verder lezen

Van manuscript naar boek: uitgeven in eigen beheer

Vandaag alweer deel 7 van de serie Uitgeven in eigen beheer – 10 stappen.  Vandaag laten we jouw manuscript veranderen in een boek. Voor we starten nog even de tien stappen die we in deze serie behandelen op een rij:

  1. De wens, de innesteling van een idee
  2. De start van een geheime reis
  3. Groeipijn
  4. Het boek krijgt vorm
  5. Op weg naar de geboorte
  6. Een veilig thuis
  7. Van manuscript naar boek
  8. De wereld voorbereiden op de komst
  9. De geboorte van een boek
  10. En nu: de wijde wereld in!

Vandaag behandelen we stap 7

Van manuscript naar boek

Het is zover. Jouw verhaal is af. Voor zover een verhaal af kan zijn. Je hebt je manuscript waarschijnlijk al vaak doorgelezen en bijgewerkt. Geschrapt, herschreven, informatie bijgevoegd. Je gaat nu toewerken naar het moment dat jouw manuscript een boek wordt. Wat is daarvoor nodig? “Van manuscript naar boek: uitgeven in eigen beheer” verder lezen

Stoer, sterk en dapper: leven zonder angst

Ik weet niet meer precies hoe oud ik was toen ik kennismaakte met haar, maar gezien mijn actieve herinneringen zal ik vast een jaar of zes zijn geweest. Ik zag haar voor het eerst bij mijn buren. Zij was het meisje dat ik wilde zijn. Stoer, sterk, dapper en van het woord angst leek zij nog nooit te hebben gehoord. “Stoer, sterk en dapper: leven zonder angst” verder lezen

De financiën op orde: uitgeven in eigen beheer

Vandaag deel 6 van de serie Uitgeven in eigen beheer – 10 stappen, waarin we de financiën eens nader gaan bekijken. Voor we starten nog even de tien stappen die we in deze serie behandelen op een rij:

  1. De wens, de innesteling van een idee
  2. De start van een geheime reis
  3. Groeipijn
  4. Het boek krijgt vorm
  5. Op weg naar de geboorte
  6. Een veilig thuis
  7. Van manuscript naar boek
  8. De wereld voorbereiden op de komst
  9. De geboorte van een boek
  10. En nu: de wijde wereld in!

Vandaag behandelen we stap 6

Een veilig thuis

Als je de eerdere blogs in deze serie al gelezen hebt, weet je inmiddels dat we het uitgeven van een boek vergelijken met een zwangerschap. We zijn hard op weg naar de geboorte van het boek. Er is al veel werk verzet om een mooi boek tot stand te brengen, maar bij de geboorte van een boek komt meer kijken. Zoals je in je zwangerschap zorgt dat je huis op orde is, zo zorg je er in dit proces voor dat jouw boek onder de juiste omstandigheden ter wereld komt. Dus wat breng jij op orde voor de geboorte van jouw boek? “De financiën op orde: uitgeven in eigen beheer” verder lezen