Afscheid van een tijdperk

Ik sta stil voor het verkeerslicht. Luisterend naar de radio voel ik een lachkriebel opkomen. Ik merk het al, dit is zo’n kriebel die geen genoegen neemt met een glimlach. Ik probeer het nog te onderdrukken, maar niets houdt deze kriebel nog tegen. Mijn hoofd klapt naar achteren, uit mijn keel komt geluid, mijn mond zorgt dat de klanken zich omvormen tot een bulderende ‘mwoehahaha’. Tegenhouden is geen optie. Enigszins beschaamd kijk ik naar de automobilist naast me. Hopelijk heeft hij niets gezien. En anders hoop ik dat hij dezelfde radiozender aan heeft staan.

Rijdend op de snelweg luister ik naar de discussie op de radio. De discussie loopt hoog op. Mensen nemen duidelijk stelling. En dan is daar gelukkig toch iemand die de nuance in de discussie brengt. Die de andere kant van de medaille ook even laat zien. Die weet te verwoorden dat we menselijk moeten blijven in iedere situatie. Ik vind het een verademing, even een nuchtere blik in een maatschappij die steeds verder polariseert.

Ik sta in de file en zing vrolijk mee met een liedje. Ik kijk om me heen en zie nog een dame zingen. Ze zingt duidelijk hetzelfde liedje. Ineens voel ik me verbonden met de persoon in die andere auto, door te luisteren naar dezelfde radiozender. Het zorgt voor een stukje verbroedering. In de file staan met dit programma is toch net even wat minder erg. Kan ik net even wat langer luisteren. Kom ik wel op tijd op mijn bestemming aan, blijf ik vaak nog even zitten. Nog even luisteren, nog even een paar minuten meepakken.

Ik ga op date met een potentieel toekomstige echtgenoot. Hij blijkt leuk. Leuker dan leuk. We krijgen een relatie en dan blijkt hij dit ochtendprogramma ook te waarderen. Ik weet genoeg. We zitten duidelijk op dezelfde golflengte. Deze man is een blijvertje.

21 december 2018. Ik zet de radio aan. Ik voel zenuwen in mijn buik en ben een beetje verdrietig. Vandaag komt er een einde aan een tijdperk. Vandaag denk ik terug aan al die momenten, jarenlang. Eerst thuis, bij mijn wekkerradio. Daarna onderweg naar mijn eerste baantje, kilometers vol plezier. De periode die ik miste in het buitenland. Terug in Nederland zorgde dit programma voor een beetje extra thuisgevoel. Al die onderwerpen die voorbijkwamen, de bulderende lach voor het verkeerslicht en de traan die soms zomaar uit mijn ooghoek rolde als het persoonlijk werd. Als ik chagrijnig was fleurden zij mij op. Wilde ik chagrijnig blijven, moest ik de radio uitzetten. Want of ik nu wilde of niet, onherroepelijk vond ik mezelf luid lachend terug. En nu is daar zomaar ineens het einde.

Ik luister nog één keer, nog één hele dag. In de auto, op de snelweg. Op het viaduct hangt een spandoek. “Edwin bedankt.” Ik ben duidelijk niet de enige die vandaag afscheid neemt van een tijdperk.

In 2019 zullen de ochtenden niet meer hetzelfde zijn. Na al die jaren moet ik op zoek naar een ander programma om mee wakker te worden, om mee in de file testaan, om bij te werken. In 2019 is de ochtend net even wat minder leuk. In 2019 is er niet langer Evers Staat Op. Ik weet niet anders. Dit was mijn ochtendritueel. Ik voel me oud. Heel oud. Ik ga even in een hoekje zitten huilen.

Cursus Schrijf je Rouw

In februari 2019 gaat in Wijhe de cursus Schrijf je Rouw van start. De cursus is een initiatief van Arianne Wennekes, die afgelopen jaar het boek Zwarte Roze Wolk – Over liefde en loslaten publiceerde. Door het  schrijven van haar boek weet zij als geen ander dat schrijven over je verdriet heilzaam kan zijn en je inzicht geeft in je rouwproces. Dit wil zij graag met anderen delen.

De tip om te schrijven in de weerbarstige stormen van hetleven is niet onbekend. Maar waar begin je als je van mening bent dat je helemaal niet zo’n schrijver bent? “Iedereen kan schrijven, dat is mijn uitgangspunt. Het gaat er bij Schrijf je Rouw niet om hoe je de zinnen formuleert en wie de mooiste woorden vindt. Het gaat erom dat je inzicht krijgt in waar je staat, hoe je het verlies van een dierbare wilt verweven in je leven.” De cursus bestaat uit 8 bijeenkomsten van ongeveer 2 uur. In iedere bijeenkomst behandelt Arianne één of meerdere thema’s. “Met elkaar gaan we schrijven over deze thema’s. Zo heb je een beginpunt en kun je naar een doel toewerken. We gaan dus ook gewoon aan de slag. Als je wilt, kun je tussen de bijeenkomsten thuis verder schrijven. Ik ben ervan overtuigd dat het inzicht geeft in waar je staat, wie je bent geworden door het verlies, wat je precies mist en hoe je nu verder wilt. Bovendien vind je bij de cursusgenoten een flinke dosis herkenning, ook dat kan heel fijn zijn. Zij begrijpen vaak zonder uitleg waarom dingen lastig zijn geworden.”

Verdriet verwerken door schrijven

In januari 2018 overleed Ariannes dochter Aimée. Regelmatig krijgt Arianne de vraag of het schrijven haar hielp bij het verwerken van haar verdriet. “Het schrijven helpt mij om overzicht te creëren in de chaos, het laat me zien wie ik geworden ben met een onzichtbaar kind. Het laat me ontdekken waar het goed gaat en waar het minder goed gaat. Je verweeft het verdriet in je leven, en dat doe ik schrijvende.”

Cursusinformatie

De cursus Schrijf je Rouw is toegankelijk voor iedereen die wil schrijven over rouw en over de gevolgen daarvan op zijn of haar leven. Het maakt niet uit wat je leeftijd is, of het verlies korter of langer geleden is en of het om het verlies van een ouder, partner, kind of goede vriend gaat. Iedereen die wil schrijven over rouw is welkom. De cursus wordt eens per twee weken gegeven op donderdagochtend om 9.30 uur. De eerste bijeenkomst staat gepland op donderdag 14 februari. De cursus kost 120 euro en bestaat uit 8 bijeenkomsten van circa 2 uur. Koffie en thee en een kleine versnapering zijn uiteraard inbegrepen.

Opgeven kan door een berichtje te sturen naar Arianne, dat doe je hier. Heeft u of heb jij interesse, maar is de donderdagochtend niet haalbaar? Mail of bel vooral! Bij voldoende belangstelling start Arianne ook een avondcursus.